سال چهارم / شماره : 735 / یکشنبه / ۱م میزان ۱۳۹۷
Vol No 04, Issue 735, Sunday, 23 September , 2018

۱۵ روز در قلمرو طالبان

نویسنده : رحمت احمدی - کد خبر : 46266

۱۲ حوت , ۱۳۹۶

Rahmat ahmadi (2)


سردار محمد، ۴۲ ساله هنگامی که در تابستان سال ۱۳۹۰ تصمیم گرفت تا در نیروهای مسلح افغانستان خدمت کند، هرگز این تصور نمی‌کرد، روزی از سوی طالبان به شکل بی‌رحمانه‌ای شکنجه خواهد شد. از همین‌رو پس از سپری‌کردن امتحان ورودی، شامل آموزش در مرکز تعلیمی اردوی ملی در کابل می‌شود. پس از گذشت چهار ماه، اولین کار خود را در چارچوب قول اردوی شاهین و لوای اول فاریاب و سرپل به انجام می‌رساند. پس از آن به قول اردوی شاهین تبدیل و به دنبال آن، در ماه اسد سال ۱۳۹۴ به ولسوالی یمگان ولایت بدخشان اعزام می‌شود.

موقعیت ولسوالی یمگان که در مسیر قاچاق سنگ‌های لاجورد قرار دارد، سبب شده است تا همواره در محراق دید گروه‌ طالبان و مافقیا قرار داشته باشد. علی‌رغم وجود ۱۲۰ پولیس محلی (بر پایه گفته‌های سردار محمد از این تعداد پولیس محلی، تنها ۱۵ تن آنان در ولسوالی حضور داشته و جای ۱۰۰ تن دیگر خالی بوده‌اند)، ۳۵  پولیس نظم عامه و ۳۶ نیروی ارتش، نه تنها امنیت در تمام ساحات آن برقرار نشود، بلکه هر از گاهی، طالبان تا تیررس ام ۱۶ نیروهای دولتی نزدیک بیایند. سردارمحمد و باقی همراهانش با درنظر داشت حساسیت موضوع، مادام گوش به زنگ شلیک‌های هاوان و راکت از سوی طالبان بوده‌اند. هرچند سردار برای پیش‌گیری از وقوع حادثه از مرکز فرماندهی، خواهان غذا و مهمات بیشتر می‌شود، تا دولت حالت بازدارندگی خود را حفظ کند، چیزی‌که به گفته او هرگز از سوی مسئولان آن وقت جدی گرفته نشد؛ نادیده‌انگاری‌ای که زمینه‌ای سقوط ولسوالی یمگان ولایت بدخشان را به تاریخ ۲۲ دلو ۱۳۹۴ فراهم کرد.

ساعت ۵ صبح زمستان سال ۱۳۹۴ اولین شلیک‌ها از سوی طالبان آغاز می‌شود. در همین گیرودار، مدیر امنیت ولسوالی یمگان با سردار تماس می‌گیرد و می‌گوید که طالبان تا نزدیکی‌های ولسوالی پیش آمده‌اند. سردار واسکت زرهی‌اش را به تن می‌کند و سلاحش را بر می‌دارد. اتاق را به  مقصد پوسته‌ای که به فاصله ۴۵ دقیقه از مرکز ولسوالی فاصله داشته است، ترک می‌کند. ولسوالی یمگان از دو سو در چشم‌انداز دو پوسته ارتش قرار داشته است. بر پایه ادعای سردار، دولت در این دو پوسته جوان‌های تازه فارغ شده‌ای را که پیش از این تجربه درگیری واقعی را نداشته‌اند، مستقر کرده بوده است؛ واقعیتی‌که در سقوط ولسوالی بی‌تاثیر نبوده است.

در جمع مردمان یکی از آنان با قبول این شرط که مبادا کسی از وجود او به طالبان خبر دهد، سردار را به خانه می‌برد. سردارمحمد سخت مدیون فداکاری او است، اما نامی از او را به یاد ندارد. به‌هر حال با تمام دشواری‌ها و ترس‌هایی‌که از حضور طالبان بر روحیه و روان مردم اعمال می‌شده است، مردی از اهالی «ایرغیس» او را به خانه‌اش می‌برد. صورتش را می‌شوید و لباس تمییزتری به او می‌دهند. دو شب را در همان خانه به روز می‌رساند. بعد از گذشت دو روز، طالبان به هدف یافتن نیروهای دولتی اقدام به جستجوی خانه‌های روستای ایرغیس می‌کنند. برای مصونیت سردار، او را در بیرون از منزل جایی در گودالی کم‌عمق و نمناک پنهان می‌کنند و روی آن را با چوب می‌پوشانند. سه شب را همین‌گونه سپری می‌کند. شب چهارم سرد زمستان آن سال و زخم ناشی از اصابت گلوله امانش را می‌ستاند. با سروصداهای زیاد از صاحب خانه می‌خواهد تا او را از این محل بیرون بیاورد و به طالبان تحویل دهد. آنان نه تنها سردار را به طالبان تحویل نمی‌دهند، بلکه او را به خانه گرم‌تری انتقال می‌دهند.

به هر روی، با سپری‌شدن ۴۵ دقیقه، او به یکی از این پوسته‌ها می‌رسد. گرد و خاک از هر سو بلند و روحیه نیروهای جوان بی‌تجربه به شدت آشفته است. سردار دست به کار می‌شود. به افراد روحیه می‌دهد و به شلیک‌های پی‌در‌پی هاوان طالبان پاسخ می‌دهد. از آن جایی‌که سلاح‌های آمریکای با گردو‌خاک حساس است، برای سرعت کار سلاح‌های تعداد از افراد را پاک کاری می‌کند. در این جریان اولین گلوله به شانه او اصابت می‌کند. نشانی از امکانات اولیه طبی در پوسته نبوده است. او حلقه دستمال کاغذی را برمی‌دارد و تکه‌ای از آن را روی زخم بازویش می‌بندد. با این وضعیت تا ساعت ۸ صبح درگیری با طالبان ادامه می‌باید. از این ساعت به بعد آتش دشمن فروکش می‌کند. نیروهای ارتش، به خیال اینکه طالبان مهمات کم آورده‌اند، اقدام به فراهم‌آوری آب و پاک‌کاری سلاح‌های امریکایی‌شان می‌کنند، تا اگر جنگ به شب بکشد، کلیه وسایل فراهم باشد.

Taliban+Militants+Surrender+Badakhshan

سکوت طالبان برنامه‌ریزی‌شده و بر مبنای هدف خاص صورت گرفته بود. ساعت یک بعد از ظهر راکت‌اندازی طالبان بار دیگر شدت می‌گیرد. در حمله دوم، ولسوالی از کنترول دولت خارج  می‌شود و با تمام امکانانتش به دست طالبان می‌افتد. سقوط ولسوالی روحیه نیروهای ارتش را در هم می‌شکند و همه افراد پوسته‌ها را رها و رو به مقصد نامشخص فرار می‌کنند. در این میان سردار با جمعی از هم‌سنگرانش، پس از گذشت اندک زمانی با اولین کمین گروه طالبان رو به‌رو و پراکنده می‌شوند. هر کسی به هر سو رفته و سردار با ۵ نیروی طالبان تنها می‌ماند. درگیری میان طالبان و سردار ساعت‌ها طول می‌کشد. گاهی طالبان تا چند متری او نزدیک می‌شوند و از او می‌خواهند که سلاح خود را بر زمین بگذارد و تسلیم شود. آخرین امیدهای زندگی، او را وادار به ادامه درگیری می‌کند. در گیرودار تقابل و فرار در مسیر یافتن پناه‌گاهی تیری دیگری ساق پای او را از کار می‌اندازد. سلاحش را عصا کرده و در گوشه‌ای پناه می‌گیرد. ۵ تن از طالبان که پس از ساعت‌ها درگیری که سردار را اکنون ناکار کرده است، او را به حال خودش رها به امید دست‌یافتن به غنمیت‌های جنگی محل را ترک می‌کنند.

جمعی از بزرگان روستا برای بار دیگر تصمیم می‌گیرند تا با فصیح‌الدین، کسی‌که سال‌ها پیش در روستا و مسجد آنان شاگردی کرده بوده، گفت‌و‌گو کنند. در پاسخ به اصرار مردم، والی نام‌نهاد طالبان با بیان اینکه هرچند تعداد زیادی از مجاهدین آنان با فیر نیروهای دولتی به «شهادت» رسیده است، اما او به خاطر احترام به ریش‌سفیدان محل سردار را رها می‌کند، با این قید که از اکنون تا موعد رهایی او بایستی در اختیار نیروهای طالبان قرار داشته باشد. پس از این ماجرا، او هفت‌روز دیگر را به منظور کشف سلاح‌ها و امکانات دولتی، اگر در جایی پنهان باشد، نزد طالبان بازجویی و شکنجه‌های شبانه را متحمل می‌شود. در فرجام این شکنجه‌ها او به یک چیز اکتفا می‌کرده است که دولت حتی برای آنان غذا نمی‌رسانده، از امکانات دولتی چیزی را پنهان نکرده است.

این در گیری بر فراز قریه‌ای «ایرغیس» در جریان بوده است. پس از فروکش‌کردن درگیری دو تن از جوانان محل رو به سوی سردار می‌آیند و او را به مسجد قریه منتقل می‌کنند. خبر وجود نظامی ارتش تمامی قریه را در می‌گیرد و ریش‌سفیدان از هر سو مسجد را حلقه می‌زنند. گفت‌و‌گو بر سر این در می‌گیرد که زخمی دولتی را کجا می‌توانند از دید طالبان دور نگه دارند. مسجد، خانه و کاهدان حیوانات گزینه‌های مورد بحث بوده است. انتقال او به خانه از این جهت خطرزا بوده است که اگر طالبان از وجود او باخبر می‌شدند، برعلاوه او خانه را نیز به آتش می‌کشیدند. از همین‌رو تصمیم بر این می‌شود که او را در کنج مسجد نگه دارند.

موعد نماز، طالبان را از هر سو به مسجد می‌کشاند. علی‌رغم وجود خطی از خون در صحن مسجد، اما طالبان وجود سردار زخمی را احساس نمی‌کنند. سلاح‌های شان را پیش پنجره اتاقی که اکنون سردار در اوست، تکیه داده و به نماز می‌ایستند. پس  از زمانی کوتاهی راه‌شان را در پیش گرفته و قریه را تخلیه می‌کنند.

عبور چند بارگی سردار از تنگناهای مرگ، مردم محل را به تفکر واداشته و در مورد مکان او تجدیدنظر می‌کنند. در جمع مردمان یکی از آنان با قبول این شرط که مبادا کسی از وجود او به طالبان خبر دهد، سردار را به خانه می‌برد. سردارمحمد سخت مدیون فداکاری او است، اما نامی از او را به یاد ندارد. به‌هر حال با تمام دشواری‌ها و ترس‌هایی‌که از حضور طالبان بر روحیه و روان مردم اعمال می‌شده است، مردی از اهالی «ایرغیس» او را به خانه‌اش می‌برد. صورتش را می‌شوید و لباس تمییزتری به او می‌دهند. دو شب را در همان خانه به روز می‌رساند. بعد از گذشت دو روز، طالبان به هدف یافتن نیروهای دولتی اقدام به جستجوی خانه‌های روستای ایرغیس می‌کنند. برای مصونیت سردار، او را در بیرون از منزل جایی در گودالی کم‌عمق و نمناک پنهان می‌کنند و روی آن را با چوب می‌پوشانند. سه شب را همین‌گونه سپری می‌کند. شب چهارم سرد زمستان آن سال و زخم ناشی از اصابت گلوله امانش را می‌ستاند. با سروصداهای زیاد از صاحب خانه می‌خواهد تا او را از این محل بیرون بیاورد و به طالبان تحویل دهد. آنان نه تنها سردار را به طالبان تحویل نمی‌دهند، بلکه او را به خانه گرم‌تری انتقال می‌دهند.

هرچند تمام اهالی روستا، هفت‌روز پیش در برابر قران عهد کرده بودند که از وجود فرد دولتی به طالبان گزارش نمی‌دهند، اما ظاهراً کسی از میان آنان عهدشکنی و به طالبان خبر وجود سردار را گزارش کرده بود. پس از گذشت هفت‌روز قاری «فصیح‌الدین»، والی نام‌نهاد طالبان برای بدخشان با جمع دیگری از فرماندهان به محل ‌می‌آیند از مردم می‌خواهند که سردار را پیش از آنکه آنان دست به کار شوند، از مخفیگاهش بیرون کنند. بر اثر فشارهای طالبان، مردم تصمیم می‌گیرند تا سردار را به طالبان تحویل دهند، به استثنای ریش‌سفیدی که به حاجی مشهور بوده است. حاجی در میانه راه به مردم می‌گویند که ارزش‌های اسلامی‌شان را در نظر بگیرند و فرد دولتی را به طالبان تحویل ندهند، حتی اگر طالبان هر یک از آنان را به گلوله ببندد.

TALIBAN IN BADAKHSHAN

جمعی از بزرگان روستا برای بار دیگر تصمیم می‌گیرند تا با فصیح‌الدین، کسی‌که سال‌ها پیش در روستا و مسجد آنان شاگردی کرده بوده، گفت‌و‌گو کنند. در پاسخ به اصرار مردم، والی نام‌نهاد طالبان با بیان اینکه هرچند تعداد زیادی از مجاهدین آنان با فیر نیروهای دولتی به «شهادت» رسیده است، اما او به خاطر احترام به ریش‌سفیدان محل سردار را رها می‌کند، با این قید که از اکنون تا موعد رهایی او بایستی در اختیار نیروهای طالبان قرار داشته باشد. پس از این ماجرا، او هفت‌روز دیگر را به منظور کشف سلاح‌ها و امکانات دولتی، اگر در جایی پنهان باشد، نزد طالبان بازجویی و شکنجه‌های شبانه را متحمل می‌شود. در فرجام این شکنجه‌ها او به یک چیز اکتفا می‌کرده است که دولت حتی برای آنان غذا نمی‌رسانده، از امکانات دولتی چیزی را پنهان نکرده است.

در فرجام او پس از پا درمیانی بزرگان ارغیس و با گذشت ۱۵ روز از قلمرو طالبان خارج و به دولت سپرده می‌شود. هرچند دولت تمام هزینه‌های دوره درمان او را پرداخته، اما عدم همکاری صادقانه مقام‌ها در روز حادثه و بی‌مبالاتی در برابر جان فرزندان این خاک، انگیزه کار در ارتش را از او گرفت. او اکنون عصا به دست همه‌روزه رو به‌سوی کاری‌که معلوم نیست کجاست، خانه را ترک می‌کند.

 

 





هنوز دیدگاهی داده نشده.

دیدگاه‌تان را بنویسید: