سال چهارم / شماره : 735 / جمعه / ۴م جوزا ۱۳۹۷
Vol No 04, Issue 735, Friday, 25 May , 2018

نامه سرگشاده‌ بارنت روبین به طالبان

نویسنده : جامعه باز - کد خبر : 46260

۹ حوت , ۱۳۹۶

Barnett-R.-Rubin


در نامۀ سرگشاده ۱۴ فبروری ۲۰۱۸ خطاب به مردم امریکا، از ما خواسته بودید تا «آینده نیروهای امریکایی را در روشنایی واقعیت‌های موجود در افغانستان ارزیابی کنیم.» من تنها به عنوان یک دانشگاهی و دیپلمات پیشین امریکایی که تلاش کرده تا واقعیت‌های افغانستان را در ۳۰ سال گذشته درک کند، به شما پاسخ می‌دهم. بسیاری افغان‌ها ادعا می‌کنند که هرگونه پاسخی باید به جای شما [طالبان]، خطاب به جنرالان و سازمان‌های اطلاعاتی پاکستانی باشد که به شما پناه می‌دهند. اما من موافق نیستم. من به شکل مستقیم و غیرمستقیم از جنوری ۱۹۹۷ با شما ارتباط داشته‌ام. در آن هنگام من نشستی را در دانشگاه کلمبیا ریاست می‌کردم که شما هیأتی را به نیویورک فرستاده بودید تا کرسی نمایندگی افغانستان در سازمان ملل به شما واگذار شود. ارزیابی من این بود که مخالفان‌تان، استقلال و توانایی‌های شما را دست‌کم می‌گیرند. اما شما نیز آنان را دست‌کم می‌گیرید.

حکومت افغانستان به روز چهارشنبه میزبان نشست کنفرانس کابل، به عنوان تلاشی برای شروع گفت‌وگوهای صلح است که نمایندگان حدود سی‌وسه کشور در آن حضور دارند. سازمان ملل متحد اوایل ماه جاری اعلام کرد که در سال ۲۰۱۷، حدود ده‌هزار غیرنظامی در افغانستان کشته یا زخمی شده‌اند که عامل دو سوم این تلفات، حملات نیروهای ضدحکومتی بوده است.

شما از تلفات غیرنظامیان ناشی از حملات هوایی ایالات متحده، وضعیت شرم‌آور بازداشتگاه گوانتانامو و تلفاتی یادآور می‌شوید که سربازان امریکایی و خانواده‌هایشان متحمل می‌شوند. من به تلفات هزاران غیرنظامی افغان اشاره می‌کنم که از حملات و بمب‌گذاری‌های انتحاری شما زیان دیده‌اند. دیوان بین‌المللی کیفری تحقیقاتی را درباره جرایم جنگی شما در افغانستان در خزان گذشته راه‌اندازی کرد. در کمتر از سه‌ماه، شهروندان افغانستان حدود ۱٫۱۷ میلیون جنایات جنگی را گزارش دادند. من ترجیح می‌دهم تا به درخواست شما برای گفت‌وگو پاسخ بدهم.

تعداد انگشت‌شماری اگر امکان گفت‌وگو را بپذیرند، با درخواست شما برای «حل مسأله افغانستان از طریق گفت‌وگوهای صلح‌آمیز» مخالف خواهند بود. در ۲۹ جنوری، پس از آنکه سازمان شما با استفاده از آمبولانس بمب‌گذاری‌ای را انجام داد، نزدیک به یک‌صد نفر در کابل جان باختند، رییس‌جمهور ترامپ گفت: «فکر نمی‌کنم برای انجام گفت‌وگو آماده باشیم.» آن اظهارات یک بیان احساسی بود، نه یک استراتژی. چنانچه خود شما به روز دوشنبه مشاهده کردید، «ایالات متحده درهای گفت‌وگوها را برای طالبان باز نگه داشته است.»

کاستی‌ای که در درخواست شما برای گفت‌وگو وجود دارد، این است که در آن تنها امریکایی‌ها را خطاب قرا داده‌اید، نه همتایان افغان‌تان را. شما افغان‌های مخالف‌تان را به «خیانت علیه ملت» متهم می‌کنید، اما حکومت افغانستان، ممکن است فاسد و دچار اختلاف باشد، نه تنها واشنگتن و متحدانش، بلکه از سوی همه دولت‌های جهان به رسمیت شناخته می‌شود. گفت‌وگوی شما با حکومت ایالات متحده نمی‌تواند جایگزین مذاکره با حکومت و میلیون‌ها شهروند افغانستان باشد که از حملات و بازگشت شما به قدرت هراس دارند. استثناکردن آنان از گفت‌وگو تکرار اشتباهی است که ایالات متحده شما را از مذاکرات محروم کرد.

کاستی‌ای که در درخواست شما برای گفت‌وگو وجود دارد، این است که در آن تنها امریکایی‌ها را خطاب قرا داده‌اید، نه همتایان افغان‌تان را. شما افغان‌های مخالف‌تان را به «خیانت علیه ملت» متهم می‌کنید، اما حکومت افغانستان، ممکن است فاسد و دچار اختلاف باشد، نه تنها واشنگتن و متحدانش، بلکه از سوی همه دولت‌های جهان به رسمیت شناخته می‌شود. گفت‌وگوی شما با حکومت ایالات متحده نمی‌تواند جایگزین مذاکره با حکومت و میلیون‌ها شهروند افغانستان باشد که از حملات و بازگشت شما به قدرت هراس دارند. استثناکردن آنان از گفت‌وگو تکرار اشتباهی است که ایالات متحده شما را از مذاکرات محروم کرد.

فهرست فرصت‌های از دست‌رفته پس از سال ۲۰۰۱،برای صلح در افغانستان طولانی است. در ششم دسامبر ۲۰۰۱، رهبران شما توافقی را با حامد کرزی امضا کردند که به تازگی در نتیجه گفت‌وگوهایی به رهبری سازمان ملل در بن، رییس اداره موقت افغانستان تعیین شده بود. شما آتش‌بس و تحویل‌دادن چهار ولایت را به حکومت کرزی پذیرفتید که هنوز زیر تسلط‌تان بود. در مقابل، شما موقعیت‌های دولتی را نخواستید، تنها خواستار عفو بودید که به شما اجازه می‌داد زندگی آبرومندانه داشته باشید.

دولت جورج بوش، فرصت شامل‌کردن شما در ساختن دولت جدید را هدر داد. دونالد رامسفلد، وزیر دفاع ایالات متحده اعلام کرد که مذاکره و عفوی در کار نخواهد بود. استیو کول در کتاب تازه‌اش «اداره اس» آشکار می‌کند، هنگامی‌که برخی رهبران شما تلاش کردند تا در روند صلح توافق‌شده در بن سهم بگیرند، دیک چنی، معاون رییس‌جمهور [امریکا] دستور داد تا آنان در بازداشتگاه‌های گوانتانامو یا بگرام زندانی شوند.

سه‌سال‌ونیم بعد، با کمک زلمی خلیل‌زاد، سفیر ایالات متحده، هیأتی از طالبان بار دیگر مذاکره بر سر توافق‌نامه‌ای با حکومت در کابل را آغاز کرد. اما رییسان خلیل‌زاد در واشنگتن از ارائه تضمین امنیتی برای طالبانی‌که به روند صلح پیوسته بودند، خودداری کردند. شما نتیجه گرفتید که گزینه‌ای غیر از ادامه جنگ از پناهگاه‌هایتان از پاکستان ندارید؛ کشوری‌که نظامیانش بر اساس دلایل خودشان از شما حمایت کرده‌اند. رد گفت‌وگوها از طرف ایالات متحده، شما را گروگان ارتش پاکستان کرد.

در سال ۲۰۰۷، چنانچه یک مقام پیشین طالبان به من گفت، احساس کردید که «برای گفت‌وگو با ایالات متحده به اندازه کافی قوی هستید». یک کمیسیون سیاسی را به رهبری آغاجان معتصم ایجاد کردید و او را برای انجام گفت‌وگو با واشنگتن به عربستان سعودی فرستادید. در سال ۲۰۰۸، مذاکرات با ریاض شروع شد، اما هنگامی‌که سعودی‌ها خواستند پیش‌شرط‌هایی را بر شما وضع کنند، به بن‌بست خورد.

در سال ۲۰۱۰، وقتی با ریچارد هالبروک، فرستاده ویژه ایالات متحده برای افغانستان و پاکستان در وزارت خارجه کار می‌کردم، دریافتیم که طیب آغا، نمایندۀ جدید طالبان با دیپلمات‌های آلمانی در دبی ملاقات کرده بود. مقام‌های امریکایی در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۰، پس از مشوره با رییس‌جمهور کرزی و رییس‌جمهور اوباما، با طیب‌آغا در مونیخ ملاقات کردند.

طیب آغا، نقشه‌راه طالبان برای گفت‌وگوها بر اساس یک‌رشته اقدامات اعتمادسازی را به مقام‌های امریکایی ارائه کرد. بر اساس این طرح، ایالات متحده بازداشتی‌های طالبان را از گوانتانامو رها می‌کرد و تحریم‌ها را برطرف، و طالبان آشکارا بیان می‌کردند که آنان برای فاصله‌گرفتن از تروریسم بین‌المللی و تلاش برای راه‌حل [مسأله افغانستان] از طریق یک روند سیاسی تمایل دارند. سپس طالبان دفتری را در قطر باز خواهند کرد و از آنجا مذاکراتی را با ایالات متحده و «دیگر افغان‌ها» به شمول حکومت آغاز می‌کنند. طیب پیشنهاد کرد که وقتی این دفتر باز شئود، دو طرف می‌توانند آتش‌بس محدود را اعلام کنند.

گفت‌وگوهای اولیه پنهانی صلح میان طالبان و ایالات متحده در طول سال ۲۰۱۱ ادامه یافت، هرچند با بن‌بست‌ها، افشاگری‌ها و ترورها همراه بود. تأخیر طولانی در رسیدن به گفت‌وگو با مقام‌های افغان، رییس‌جمهور کرزی را مظنون کرد که حکومت این کشور در حاشیه قرار گرفته است که در سطح بین‌المللی به رسمیت شناخته می‌شود. در دسامبر ۲۰۱۱، ایالات متحده درخواست کرزی را پذیرفت که گفت‌وگوها تنها در صورتی ادامه یابد که شما [طالبان] با مقام‌های افغان صحبت کنید. با وجود تلاش‌هایی برای یافتن قاعده‌ای که ما را به ادامه کار قادر می‌کرد، شما [طالبان] در ماه مارچ ۲۰۱۲، گفت‌وگوها را معلق کردید.

taliban-qatar-office-flag

قطر برای شکستن بن‌بست، پیشنهاد تغییر مسیر گفت‌وگوها را داد: گشایش دفتر طالبان با بیانیه‌ای از جانب این گروه برای فاصله‌گرفتن از تروریسم بین‌المللی و حمایت از راه‌حل سیاسی بحران؛ تکمیل اقدامات اعتمادسازی با ایالات متحده؛ و سپس ملاقات با نمایندگان حکومت افغانستان. در ۲۳ اپریل ۲۰۱۳، حمد بن خلیفه الثانی، امیر قطر شخصاً پیش‌نویس بیانیۀ طالبان را به رییس‌جمهور اوباما نشان داد. اوباما تصمیم گرفت تا کار ادامه یابد.

در سال ۲۰۱۱، دیپلمات‌های امریکایی توافق کرده بودند که شما دفتری را زیر نام «دفتر سیاسی طالبان افغان» باز کنید. اوباما به کرزی اطمینان داد که این دفتر، حاکمیت حکومت افغانستان را نقض نخواهد کرد. در ۱۳ جون ۲۰۱۳، شما [طالبان]، دفترتان را در یک مراسمی‌که از تلویزیون پخش شد، باز کردید و پرچم «امارت اسلامی افغانستان» را به نمایش گذاشتید، به گونه‌ای که شما جایگزین حکومت هستید، تا یک جنبش. استفاده شما از این پرچم ما را ناگزیر کرد رسماً این دفتر را مسدود کنیم. در اکتوبر ۲۰۱۳، چند ماه بعد از این حادثه، حکومت ایالات متحده را ترک کردم.

هنوز، مقام‌های امریکایی چندین اقدام اعتمادسازی را اجرا می‌کردند. گفت‌وگوهای غیرمستقیم سبب رهایی بوی برگدال، سرباز بازداشتی امریکایی در ۲۰۱۴ شد و در مقابل پنج رهبر طالبان از گوانتانامو به قطر انتقال یافتند. از آنجایی‌که تحریم‌های سازمان ملل علیه طالبان به علت «تهدید به صلح، ثبات و امنیت افغانستان» وضع شده است، نه تروریسم بین‌المللی، این تحریم‌ها می‌تواند برای گفت‌وگوهای صلح معلق شود. با این‌حال، هنوز شما [طالبان] می‌خواهید که ایالات متحده شما و دفترتان را در قطر به رسمیت بشناسد، و شما از گفت‌وگو با حکومت افغانستان طفره می‌روید. پس از سال‌ها، بدون این‌که گفت‌وگوهای معناداری انجام شود، بسیاری‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که شما در تلاشِ به رسمیت‌شناختن هستید، نه صلح.

درخواست شما برای پایان‌دادن به جنگ از طرف ایالات متحده، در صورتی متقاعدکننده خواهد بود که خود شما جنگ را ترک کنید. نیازی نیست که از همه مواضع‌تان دست بکشید: تنها ترتیب حوادث را برای به چالش‌کشیدن [مثبت] ایالات متحده و حکومت افغانستان برای پذیرفتن آتش‌بس موقت پیش از بازگشایی رسمی دفترتان تغییر بدهید، فارغ از این‌که چه کسی چه تعداد ولسوالی‌ها در این هفته کنترل می‌کند یا در آینده.

درخواست شما برای پایان‌دادن به جنگ از طرف ایالات متحده، در صورتی متقاعدکننده خواهد بود که خود شما جنگ را ترک کنید. نیازی نیست که از همه مواضع‌تان دست بکشید: تنها ترتیب حوادث را برای به چالش‌کشیدن [مثبت] ایالات متحده و حکومت افغانستان برای پذیرفتن آتش‌بس موقت پیش از بازگشایی رسمی دفترتان تغییر بدهید، فارغ از این‌که چه کسی چه تعداد ولسوالی‌ها در این هفته کنترل می‌کند یا در آینده.

دولت ترامپ نیز به سهم خود باید سیاست روشنی درباره حمایت از راه‌حل مبتنی بر مذاکره و خروج نهایی نیروهای امریکایی داشته باشد. نیاز است تا این ایده کنار گذاشته شود که سربازان بیشتر امریکایی، این کشور را قادر خواهد ساخت تا «از موضع قوی» مذاکره کند.

شما نوشته‌اید تا زمانی به جنگ ادامه خواهید داد که سربازان خارجی در افغانستان باشند. اما باید نگرانی‌های مشروع درباره تکرار بحرانی را بپذیرید که پس از خروج نیروهای شوروی سابق در ۱۹۸۹ اتفاق افتاد. شما [طالبان] در پیام عیدی خود در سال ۲۰۱۱ وعده داده بودید که «تغییرات و تحولات آینده، شبیه تحولات پس از فروپاشی شوروی نخواهد بود که در آن زمان همه دارایی‌های کشور غارت شد و تمام دستگاه دولت آسیب دید.» برای پیشگیری از ویرانی زیرساخت‌های افغانستان و از نابودی زندگی مردم، خروج نیروهای خارجی تنها هنگامی صورت بگیرد که افغان‌ها بر سر چگونگی حفاظت سلامت دولت‌شان توافق کنند.

در نتیجه بحران در افغانستان به صورت میان‌گین همه‌روزه نه شهروند افغان جان‌شان را از دست می‌دهند. شما باید تعهد کنید به کسی اجازه نمی‌دهید که از خاک افغانستان بر سایر کشورها حمله کند. شما گفته‌اید: «ما به انحصار قدرت فکر نمی‌کنیم.» چنانچه در هفته جاری دیپلمات‌ها در کابل گرده می‌آیند، تعهد خود را به گفت‌وگو و استقلال به صورت واقعی نشان دهید. واشنگتن و کابل را [به شکل معقول] به چالش بکشید تا آتش‌بس موقت را بپذیرند. گفت‌وگوهای صلحی را که برای مدت‌ها به تأخیر افتاده شروع کنید که افغان‌ها مستحق آن هستند.

منبع: نیویورکر





هنوز دیدگاهی داده نشده.

دیدگاه‌تان را بنویسید: