سال چهارم / شماره : 735 / دوشنبه / ۲۷م قوس ۱۳۹۶
Vol No 04, Issue 735, Monday, 18 December , 2017

نگاهی به انفعال نمایندگی‌های سیاسی افغانستان در آسیای میانه

نویسنده : علی تای میرکشه - کد خبر : 46192

۲۹ جوزا , ۱۳۹۵

south-and-central-asia-2


بخش اول

رییس‌جمهور غنی در نخستین سخنرانی خود در مراسم تحلیف، روابط خارجی‌اش را تشریح کرد. در این میان کشورهای منطقه از جایگاه ویژه‌ای برخودار بودند. وی تأکید داشت که با تقویت روابط نیک با کشورهای منطقه، افغانستان را که قلب آسیاست، به چهارراه منطقه‌ای تبدیل می‌کند. کشورهای آسیای میانه که همسایه‌های شمالی و مهم افغانستان را تشکیل می‌دهند، بعد از به‌قدرت‌رسیدن آقای غنی در محراق توجه قرار گرفتند. آقای غنی بزرگ‌ترین پروژه‌های اقتصادی را برای کشور از همین کشورها کلیک زد. پروژه‌های تاپی، توتاپ و کاسا یک‌هزار مواردی‌اند که همه از کشورهای آسیای میانه آغاز می‌شوند. ‌این کشورها می‌توانند از لحاظ اقتصادی شرکای نهایت مؤثر برای افغانستان باشند. به همین دلیل آقای غنی سفرهای متعدد، مثمر و امیدوارکننده به جمهوری‌های ترکمنستان، تاجیکستان و قزاقستان طی مدت کوتاه کاری‌اش به منظور ایجاد دیدگاه مشترک اقتصادی و رفع وابستگی افغانستان به جنوب کشور که همواره مورد تهدید بوده، داشته است.

جمهوری‌های جوان و ثروتمند آسیای میانه می‌توانند بخش اعظم ‌نیازمندی‌های اولیه افغانستان را مرفوع سازند. این کشورها دارای منابع غنی از نفت و گاز گرفته تا مواد غذایی هستند که افغانستان به همۀ آن‌ها نیازمندی شدید دارد. در مقابل کشورهای آسیای میانه نیز علاقمندی شدید به روابط نیک با افغانستان، هم از لحاظ اقتصادی و هم از لحاظ امنیتی، دارند. افغانستان می‌تواند ضمن این‌که بازار خوبی برای کالاهای این کشورها باشد، مسیر کوتاه برای ترانزیت ‌نیز باشد. ‌تهدیدات امنیتی موجود و رشد روز‌افزون گروه‌های افراطی در منطقه، نیز ‌علاقمندی این کشورها را به افغانستان به‌عنوان منبع این‌همه مشکلات بیشتر ساخته تا بتوانند با ایجاد گروه‌های کاری مشترک در زمینه مبارزه جدی کنند.

با این حال افغانستان شاید ضعیف‌ترین نیروهای انسانی را در نمایندگی‌های سیاسی و قونسلی‌های خود در جمهوری‌های آسیای میانه داشته باشد. با بررسی کارکرد این نمایندگی‌ها، می‌توان یافت که انگیزه کاری و خدمت به وطن و از همه مهم‌تر تحقق پالیسی و برنامه‌های دولت افغانستان در حد صفر قرار دارد. شما در طی ۱۵ سال اخیر کوچک‌ترین برنامه فرهنگی، اقتصادی و سیاسی را از این نمایندگی‌ها شاهد نبودید؛ حتا قادر نشده‌اند ‌‌مراسم‌‌ ملی ‌سالروز استقلال افغانستان را طی محفلی برگزار کنند.

سفارت افغانستان در تاجیکستان را آقای عبدالغفور آرزو به‌طور میراثی اداره می‌کند. آقای آر‌زو از فرهنگیان تاجیک‌تبار نزدیک به احمدشاه مسعود است. وی شاعر است و شعر می‌سراید و در دنیای خود کنار شمع، پروانه و ماه‌رویان غرق است تا اشتهای شعر‌سرایی برایش خلق شود. شاید همین برجستگی فرهنگی آقای آرزو باشد که در سطح آسیای میانه تنها سفارت افغانستان مقیم دوشنبه یک و‌ب‌سایت دارد، اما از فعالیت خبری نیست. تنها بیوگرافی آقای غنی، صلاح‌الدین ربانی و چند عکس از سفر داکتر عبدالله در تاجیکستان و گزارش سفرهای مقامات در آن دیده می‌شوند. شما اگر آقای آر‌زو را در شبکه اجتماعی تعقیب کنید، هر‌ازگاهی تنها شعرهای جدید‌ش را در فیسبوک منتشر می‌کند، اما از مأموریت خود اصلاً چیزی نمی‌نویسد؛ گویا ‌ایشان در قبال سفارت هیچ مسئولیتی ندارند. در و‌ب‌سایت سفارت با خط درشت نوشته است دوکتور عبدالغفور آرزو، سفیر و نماینده فوق‌العاده و تام‌الاختیار افغانستان در تاجیکستان.

سفارت افغانستان در بیشکک‌ قیرغیزستان:

‌این نمایندگی سیاسی که تنها برای خشنودی آقای دوستم از جانب آقای کرزی در سال ۲۰۰۳ ایجاد شد، توسط قادر دوستم، برادر جنرال عبدالرشید دوستم مدیریت شد؛ اما در سال ۲۰۰۶ به دلیل بلند‌رفتن اختلافات میان جنرال دوستم و حامد کرزی این سفارت به بهانه کسر بودجه مسدود شد و کارها‌ از جانب سفارت افغانستان مقیم آلماتی اداره می‌شد. در این مدت آقای قادر دوستم بیش‌از‌ ‌بیشکک‌، در تاشکند مصروف کارهای شخصی خود بود. شما می‌توانید به اسناد امضا‌شده توسط مرحوم قادر دوستم در زمان تصدی سفارتش مراجعه کنید، می‌بینید که کمترین حضور را طی این سه سال در محل وظیفه داشته است، در حالی که وی باید به‌عنوان سفیر کارهای زیادی را برای این سفارت تازه‌تأسیس می‌کرد. سفارت تا سال ۲۰۱۱ تعطیل بود و بعد از این‌که آقای قرقین دیگر وزیر نبود، به خاطر خوشی وی آقای کرزی دوباره سفارت را در این کشور فعال کرد و او را به‌عنوان سفیر در بیشکک معرفی کرد. آقای قرقین در ماه فبروی همان سال به‌عنوان سفیر اعتمادنامه‌اش را به رییس‌جمهور کشور میزبان تقدیم کرد. سفیر جدید که بیشتر فکر می‌کرد از جانب آقای کرزی تبعید شده، با بی‌میلی تمام به کارهای سفارت می‌پرداخت. شاهدان عینی می‌گویند که سفیر اکثر روزها در خانه بود و زمانی که در سفارت می‌رفت، بیشتر از ۲ تا ۴ ساعت حضور نداشت. شکایت‌ها از این سفارت به حد زیاد وجود داشت، تا این‌که یکی از دانشجویان افغان در این کشور طی نامه‌ای به رسانه‌ها نوشته بود: ‌«دردی به نام سفارت افغانستان در بیشکک». این دانشجو سفارت را به قبرستان سکوت و محلی برای تفریح خانوادگی کارمندان دانسته بود. از برنامه‌های فرهنگی و اقتصادی و این‌که واقعاً سفارت افغانستان این‌جا وجود دارد، خبری نیست. آقای قرقین بیشتر به خارج از کشور میزبان یا هم در کابل حضور دارد. سکرتر دوم سفارت که هم‌زمان مسئولیت قونسلی را بر‌عهده دارد، همه‌کاره سفارت است. وی کارهای سفارت را جزء اولویت چندم خود قرار داده و گاهاً به این محل متروک که بیشتر از جانب کارمندان محلی و گاردهای پولیس کشور میزبان اداره می‌شود، سر می‌زند. ناکارایی به حدی است که بسیاری اوقات پرچم افغانستان به دلیل آفتاب‌خوردگی و باد و باران، رنگ خود را از دست می‌دهد و قابل شناسایی نیست، اما تبدیل نمی‌شود. رسوایی‌های زیادی وجود دارد، از جمله این‌که گفته می‌شود آقای سفیر به‌طور خانوادگی از کشور میزبان درخواست پناهندگی کرده و این موضوع در سال ۲۰۱۳ نقل مجالس سیاسی و شعبات وزارت خارجه بود و همه مطلع‌اند. شما از زمان تأسیس‌‌ این سفارت تا‌کنون تمام رسانه‌های محلی و افغانستان را سر و ته کنید، حتی یک خبر از فعالیت آن نمی‌یابید. برای این‌که بدانید سفارت افغانستان در کدام قسمت شهر موقعیت دارد، در انترنت هیچ نشانه‌ای نیست. از و‌ب‌سایت یا صفحه اجتماعی آن هم در این عصر اصلاً خبری نیست. تنها در و‌ب‌سایت وزارت خارجه اسم آقای قرقین به‌عنوان سفیر درج است که به اضافه آن نه شماره تماس است و نه ایمیل آدرس.

جمهوری‌های جوان و ثروتمند آسیای میانه می‌توانند بخش اعظم ‌نیازمندی‌های اولیه افغانستان را مرفوع سازند. این کشورها دارای منابع غنی از نفت و گاز گرفته تا مواد غذایی هستند که افغانستان به همۀ آن‌ها نیازمندی شدید دارد. در مقابل کشورهای آسیای میانه نیز علاقمندی شدید به روابط نیک با افغانستان، هم از لحاظ اقتصادی و هم از لحاظ امنیتی، دارند. افغانستان می‌تواند ضمن این‌که بازار خوبی برای کالاهای این کشورها باشد، مسیر کوتاه برای ترانزیت ‌نیز باشد. ‌تهدیدات امنیتی موجود و رشد روز‌افزون گروه‌های افراطی در منطقه، نیز ‌علاقمندی این کشورها را به افغانستان به‌عنوان منبع این‌همه مشکلات بیشتر ساخته تا بتوانند با ایجاد گروه‌های کاری مشترک در زمینه مبارزه جدی کنند.

سفارت افغانستان در تاجیکستان:

سفارت افغانستان در تاجیکستان را آقای عبدالغفور آرزو به‌طور میراثی اداره می‌کند. آقای آر‌زو از فرهنگیان تاجیک‌تبار نزدیک به احمدشاه مسعود است. وی شاعر است و شعر می‌سراید و در دنیای خود کنار شمع، پروانه و ماه‌رویان غرق است تا اشتهای شعر‌سرایی برایش خلق شود. شاید همین برجستگی فرهنگی آقای آرزو باشد که در سطح آسیای میانه تنها سفارت افغانستان مقیم دوشنبه یک و‌ب‌سایت دارد، اما از فعالیت خبری نیست. تنها بیوگرافی آقای غنی، صلاح‌الدین ربانی و چند عکس از سفر داکتر عبدالله در تاجیکستان و گزارش سفرهای مقامات در آن دیده می‌شوند. شما اگر آقای آر‌زو را در شبکه اجتماعی تعقیب کنید، هر‌ازگاهی تنها شعرهای جدید‌ش را در فیسبوک منتشر می‌کند، اما از مأموریت خود اصلاً چیزی نمی‌نویسد؛ گویا ‌ایشان در قبال سفارت هیچ مسئولیتی ندارند. در و‌ب‌سایت سفارت با خط درشت نوشته است دوکتور عبدالغفور آرزو، سفیر و نماینده فوق‌العاده و تام‌الاختیار افغانستان در تاجیکستان.

مجیب ملک‌زاده‌ مسئولیت دفتر اتشه تجارتی را در تاجیکستان برعهده دارد. آقای ملک‌زاده همانند اتشه‌های فرهنگی و نظامی ما در دوشنبه به‌طور راکد و ساکت بدون برنامه منتظر آمدن کدام مهمان از مرکز نشسته است. متأسفانه به جای این‌که ما روزبه‌روز به رشد روابط تجارتی در این کشورها نایل آیم، به دلیل بی‌برنامه‌گی و بی‌کفایتی مسئولان، ناشناخته‌ترین دفاتر برای سرمایه‌گذاران افغان در این کشورها، همین دفاتر اتشه‌های تجارتی‌اند.





هنوز دیدگاهی داده نشده.

دیدگاه‌تان را بنویسید: