سال چهارم / شماره : 735 / دوشنبه / ۲۷م قوس ۱۳۹۶
Vol No 04, Issue 735, Monday, 18 December , 2017

تروریسم به‌مثابه ملی‌گرایی/ناسیونالیسم (متن کامل)

نویسنده : ترجمۀ سلیم شفیق - کد خبر : 45565

۶ جوزا , ۱۳۹۵

Nelson Mandela in London in 1961. (API;Gamma-Rapho via Getty Images)


۱۸۸۱-۱۹۷۲

۱۸۸۱

الکساندر دوم، تزار روسیه، ترور شد

Czar Alexander II known as ’The Liberator’ lying in state in March 1881. (Photo by Hulton Archive;Getty Images)

پژوهش‌گران ریشه‌های تروریسم مدرن را به گروه انقلابی روسیه، نارودنایا ولوا (ارادۀ مردم) ردگیری کرده‌اند. برای دستیابی به تغییر سیاسی در روسیه، نارودنایا ولوا به حیث سازمان مخفی و سلولی ایجاد شد و کمپین تروریستی را علیه حاکمیت استبدادی راه‌اندازی کرد. آن‌ها مقام‌های متعدد دولتی را به قتل رساندند و در اول مارچ ۱۸۸۱ به ترور الکساندر دوم، تزار روسیه، موفق شدند.

۱۹۱۴

آرشیدوک فردیناند ترور شد

در ۲۹ جون ۱۹۱۴، گاوریلو پر‌نسیب، یک ‌جوان ملی‌گرای صرب، آرشیدوک اتریش و وارث احتمالی فرانس فردیناند پادشاه این‌ کشور را در ساراوایو ترور کرد. پرنسیب مورد حمایت «دست سیاه/بلک هند» یک‌ سازمان مخفی افسران ارتش صربستان بود که برای جدایی صربستان از حاکمیت اتریشی‌ها اختصاص یافته بود. هرچند تا امروز ارتباطات میان حکومت صربستان و عاملان این ‌رویداد هم‌چنان با پرسش همراه است، اما این ترور بحران مارپیچ میان کشورها در اروپا را شدت بخشید و در نهایت به جنگ جهانی اول تبدیل شد.

۱۹۲۰

یک‌شنبۀ خونین در دوبلین

در میانۀ جنگ استقلال ایرلند (۱۹۲۰-۱۹۲۱)، مایکل کولینز، رهبر ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، دستور کشتار ۱۱ مرد انگلیسی را دا‌د که گمان می‌رفت برای سازمان اطلاعات بریتانیا جاسوسی می‌کردند. قتل آنان و اقدام تلافی‌جویانۀ نیروهای بریتانیایی در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، یک‌شنبۀ خونین نام گرفت. در پی این‌ کشتارها، سربازان بریتانیایی ورزشگاه فوتبالی را در دوبلین محاصره و مردان داخل آنجا را برای اسلحه بازرسی کردند. در ناآرامی‌های منتج از آن، نیروهای بریتانیایی بر غیرنظامیان در حالی آتش گشودند که آن‌ها تلاش می‌کردند‌ فرار کنند. در این رویداد ۱۴ تن کشته شدند.

۱۹۳۷

جامعه ملل کنوانسیون مبارزه با ترور را پیش‌نویس کرد

در ۱۹۳۷، جامعه ملل‌ کنوانسیونی را برای جلوگیری از و مجازات تروریسم پیش‌نویس کرد. هرچند این کنوانسیون هیچ‌گاه عملی نشد، اما کشورها را موظف می‌ساخت تا از حمایت تروریسم خودداری کنند و در جهت جلوگیری و مجازات چنین اقداماتی کار کنند. این کنوانسیون هم‌چنین شامل پیش‌نویس تعریف تروریسم بود: «اقدامات مجرمانه‌ای که علیه یک ‌دولت و با نیت یا محاسبۀ ایجاد یک ‌دولت تروریستی در ذهن افراد خاص یا گروهی از افراد یا عموم مردم ایجاد شود.»

۱۹۴۶

ایرگون هتل دیوید کینگ را منفجر کرد

در ۲۲ جولای ۱۹۴۶، ایرگون زیویا لی‌یومی (سازمان نظامی ملی)، یک‌ گروه شبه‌نظامی یهودی که هدف آن به‌دست‌آوردن استقلال در فلسطین بود، هتل دیوید کینگ را منفجر و ۹۱ نفر را کشتند. این هتل پایگاه نظامی و سیاسی فلسطین زیر قیمومیت بریتانیا بود. ۲۸ بریتانیایی در میان کشته‌شدگان بودند. ایرگون حملاتش بر اهداف حکومتی، از جمله ساختمان‌های مهاجرت و دفتر ثبت زمین، هم‌چنین علیه فلسطینی‌ها را به‌راه انداختند. فشار بین‌المللی و شکست نیروهای نظامی آن‌ها به مهار خشونت در منطقه انجامید و در نهایت سبب شد تا بریتانیا از فلسطین خارج شود و دولت مستقل اسراییل در ۱۹۴۸ اعلام شد.

۱۹۴۸

میانجی سازمان ملل در فلسطین کشته شد

در ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۸، کونت فولکه برنادوت، دیپلمات سویدنی و میانجی سازمان ملل برای بحران فلسطین، از سوی اعضای اشترن گنگ، گروه رادیکال یهودی ترور شد. در حالی ‌که موتر حامل او به پاسگاه نزدیک می‌شد، شبه‌نظامیانی با یونیفورم سربازان اسراییلی کمین گرفته، بر کاروان تیراندازی کرده و برنادوت را همراه با رییس ناظران سازمان ملل کشتند. برنادوت در آن زمان روی برنامۀ طولانی‌مدت صلح مذاکره می‌کرد که شرایط آن شامل وضعیت بین‌المقدس، اشترن گنگ را تحریک کرده بود.

۱۹۵۴

Puerto Rican nationalists on March 1, 1954, in custody after shooting five Congressmen. (George Skadding,Time Life Pictures,Getty Images

ملی‌گراهای پورتوریکویی واشنگتن دی‌سی‌ را هدف قرار دادند

در اول مارچ ۱۹۵۴، چهار ملی‌گرای پورتوریکویی بر اتاق‌های نمایندگان کنگرۀ ایالات متحده در حالی آتش‌ گشودند که جلسه در آنجا جریان داشت. پس از تیراندازی حدود ۳۰ مورد و افراشتن پرچم پورتوریکو، مهاجمان مهار و بازداشت شدند. ۵ عضو کنگره زخمی شدند. این ‌حمله با حادثۀ مشابهی در ۴ سال پیش دنبال شد. در آن حمله گروه دیگر ملی‌گراهای پورتوریکویی بر بلیر هاوس حمله کردند؛ ساختمان مجاور کاخ سفید که برای اسکان مقام‌های خارجی استفاده می‌شد‌ـ‌تلاشی برای ترور رییس‌جمهور هری ترومن.

۱۹۵۴-۱۹۶۲

جنگ الجزایر

در پی اعلام شروع شورش در ۱۹۵۴، جبهۀ آزادی‌بخش ملی (FLN) سازمان ملی‌گرای الجزایری، جنگ‌های چریکی شهری را علیه حاکمیت فرانسه در الجزایر راه‌اندازی کرد. تاکتیک‌های این جنبش که با نبرد الجزایر خلاصه می‌شد، شامل بمب‌گذاری‌ها، ترورهای هدفمند پرسونل نظامی و غیرنظامیان اروپایی، عمدتاً در داخل الجزایر، هم‌چنان در داخل فرانسه می‌شد. استراتژی اعلام‌شدۀ جبهۀ آزادی‌بخش ملی شامل ترسیم آگاهی نسبت به انگیزه‌اش از جامعۀ بین‌المللی بود. تاکتیک‌های فرانسه شامل متوقف‌کردن بمب‌گذاری‌ها از جمله محاصرۀ محله‌های عرب‌نشین بود که از سوی شبکه‌های زیرزمینی این جنبش واژگون شده بودند. تکنیک‌های شدید ضدتروریستی فرانسه، احساس همبستگی در میان عرب‌های الجزایر به سوی جنبش ملی‌گرا را پرورش داد.

۱۹۵۵-۱۹۵۹

قبرسی‌های یونانی حملات‌شان را راه‌اندازی کردند

در اول اپریل ۱۹۵۵ سازمان جنگجویان ملی قبرس (EOKA) مبارزۀ خشونت‌آمیز علیه حاکمیت بریتانیا بر قبرس را به‌راه انداختند. موجی از بمب‌گذاری‌ها که نسبت به نیروهای بریتانیایی مورد هدف، تلفاتی بیشتری را بر جمعیت غیرنظامی وارد کردند، سبب افزایش تنش میان گروه‌های ترکیه‌ای و یونانی در این جزیره شد. پیمان زوریخ‌ـ‌لندن ۱۹۵۹، پس از یک‌سال استقلال را برای این جزیره به ارمغان آورد، ولی خشونت با گروه «بی» سازمان جنگجویان ملی قبرس دوباره وارد صحنه شد که تلاش می‌کردند قبرس را زیر حاکمیت یونان بیاورند.

۱۹۶۱

ربودن اولین هواپیمای مسافربری امریکا

در اول مارچ ۱۹۶۱، آنتولیو رامیرز اورتیز، مهندس برق پورتوریکویی‌تبار، کاپیتان هواپیمای خطوط هوایی ملی عازم کی‌ویست فلوریدا را زیر آتش گرفت. رامیرز تقاضا داشت تا هوایپمای مسیر را به هاوانا، پایتخت کوبا تغییر دهد. ربودن هواپیماهای تجاری برای دورزدن ممنوعیت سفر از ایالات متحده به کوبا یا اعتراض به سیاست ایالات متحده‌ـ‌کوبا، در دورۀ دهۀ ۱۹۶۰ بیشتر رشد یافته بود:‌ تنها در ۱۹۶۸، بیش از ۳۰ تلاش هواپیماربایی انجام شد.

۱۹۶۱

شروع مبارزۀ کنگرۀ ملی آفریقا

کنگرۀ ملی آفریقا که در ۱۹۱۲ تشکیل شد، اساساً ‌سازمانی بود که به‌شکل صلح‌آمیز برای پایان‌دادن به حاکمیت ستم‌گرانۀ بریتانیا در آفریقای جنوبی و سپس آپارتاید کار می‌کرد.

در ۱۹۶۱، کنگرۀ ملی آفریقا در پاسخ به برخورد مرگبار یک‌ سال پیش میان معترضان و پولیس در یک ‌پاسگاه پولیس معروف به «کشتار شارپ‌ویل» شاخۀ نظامی را به‌ نام اومخونتو وسیزوه یا «نیزۀ ملت» راه‌اندازی کرد. ظرف ۱۸ ماه، نیزۀ ملت بر چیزی حدود ۲۰۰ هدف حکومتی حمله کرد. در پی سرکوب رهبری کنگرۀ ملی آفریقا، شاخۀ نظامی آن در ۱۹۶۴ منحل شد. کنگرۀ ملی آفریقا در ۱۹۹۰ به حزب سیاسی مشروع تبدیل شد و پس از آن خشونت را نفی می‌کند.

۱۹۶۲

حملۀ سازمان ارتش سری بر رییس‌جمهور فرانسه

در ۲۲ اگست ۱۹۶۲، سازمان ارتش سری بر کاروان موتوری شارل دوگل، رییس‌جمهور فرانسه کمین گرفت‌. رییس‌جمهور بدون زخمی‌شدن نجات یافت، ولی این‌ سازمان ظرف دو سال آینده، ۱۰ تلاش دیگر برای کشتن او انجام داد. یک ‌سال پیش، این ‌گروه ساختمان وزارت خارجۀ فرانسه را بمب‌گذاری کرد‌ که در آن یک ‌تن کشته و ۱۳ نفر زخمی شدند.

در سراسر دهۀ ۱۹۶۰، این ‌گروه مبارزۀ خشونت‌آمیز را به هدف اطمینان‌یافتن از حاکمیت فرانسه بر الجزایر راه‌اندازی کرد‌. این‌ گروه که از سوی رائول سالان، جنرال پیشین ارتش فرانسه رهبری می‌شد، حکومت فرانسه را به دلیل تلاش برای دادن استقلال به الجزایر و استقلال‌طلبان الجزایر را هدف قرار می‌داد.

۱۹۶۳

اولین کنوانسیون بین‌المللی علیه تروریسم

در ۱۹۶۳، رهبران جهان در توکیو ملاقات کرده و اولین کنوانسیون بین‌المللی مبارزه با تروریسم را تصویب کردند. این سند که به کنوانسیون توکیو نیز مشهور است، خدمۀ پرواز را به گرفتن اقداماتی جهت اطمینان‌یافتن از امنیت هواپیما و آنانی‌ که در پروازهای بین‌المللی هستند، اجازه می‌دهد. این پیمان هم‌چنین اقداماتی برای حصول اطمینان از بازگشت مصئون هواپیما و سرنشینانش به کشور خاستگاه‌شان فراهم می‌کند. این‌ کنوانسیون که در ۱۹۶۳ به مرحلۀ اجرا درآمد، حالا ۱۸۵ کشور به آن پیوسته‌اند.

۱۹۶۲

حملۀ سازمان ارتش سری بر رییس‌جمهور فرانسه

در ۲۲ اگست ۱۹۶۲، سازمان ارتش سری بر کاروان موتوری شارل دوگل، رییس‌جمهور فرانسه کمین گرفت‌. رییس‌جمهور بدون زخمی‌شدن نجات یافت، ولی این‌ سازمان ظرف دو سال آینده، ۱۰ تلاش دیگر برای کشتن او انجام داد. یک ‌سال پیش، این ‌گروه ساختمان وزارت خارجۀ فرانسه را بمب‌گذاری کرد‌ که در آن یک ‌تن کشته و ۱۳ نفر زخمی شدند.

در سراسر دهۀ ۱۹۶۰، این ‌گروه مبارزۀ خشونت‌آمیز را به هدف اطمینان‌یافتن از حاکمیت فرانسه بر الجزایر راه‌اندازی کرد‌. این‌ گروه که از سوی رائول سالان، جنرال پیشین ارتش فرانسه رهبری می‌شد، حکومت فرانسه را به دلیل تلاش برای دادن استقلال به الجزایر و استقلال‌طلبان الجزایر را هدف قرار می‌داد.

۱۹۶۳

اولین کنوانسیون بین‌المللی علیه تروریسم

در ۱۹۶۳، رهبران جهان در توکیو ملاقات کرده و اولین کنوانسیون بین‌المللی مبارزه با تروریسم را تصویب کردند. این سند که به کنوانسیون توکیو نیز مشهور است، خدمۀ پرواز را به گرفتن اقداماتی جهت اطمینان‌یافتن از امنیت هواپیما و آنانی‌ که در پروازهای بین‌المللی هستند، اجازه می‌دهد. این پیمان هم‌چنین اقداماتی برای حصول اطمینان از بازگشت مصئون هواپیما و سرنشینانش به کشور خاستگاه‌شان فراهم می‌کند. این‌ کنوانسیون که در ۱۹۶۳ به مرحلۀ اجرا درآمد، حالا ۱۸۵ کشور به آن پیوسته‌اند.

۱۹۶۳-۱۹۶۵

مبارزۀ جدایی‌طلبان کِبِک

جبهۀ آزادی‌بخش کِبِک که از احساسات جدایی‌طلبی محبوب در کبک در دهۀ ۱۹۶۰ رشد یافته بود، رشته حملاتی را علیه حکومت، ارتش و زیرساخت‌ها راه‌اندازی کرد. هنگامی‌ که اعضای این جبهه کمیسار بازرگانی بریتانیا و وزیر کار و مهاجرت کبک را ربودند و سپس وزیر را کشتند، حکومت کانادا با استناد به قانون اقدامات جنگی، قدرت اضطراری را به نیروهای پولیس تضمین کرد. عاملان آدم‌ربایی دستگیر شدند، اما در سال ۱۹۷۱ موجی از بمب‌گذاری‌های دیگر‌ شروع شد. نیروهای جبهۀ آزادی‌بخش کبک تا ۱۹۷۲ فعال باقی ماندند و کاهش محبوبیت عمومی این ‌گروه، سبب افزایش بازداشت‌ها در میان اعضای آن شد.

۱۹۶۳-۱۹۷۲

Soldiers of the Revolutionary Armed Forces of Colombia (FARC), take part in a military parade in San Vicente del Caguan,

تولد گروه‌های شورشی کلمبیایی

دهۀ ۱۹۶۰ شاهد تولد دو گروه شورشی بزرگ در کلمبیا موسوم به نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا موسوم به «فارک» و ارتش آزادی‌بخش ملی بود. در ۱۹۶۳، دانشجویان، کاتولیک‌های رادیکال و شاخۀ چپ‌گرای روشنفکران امیدوار به تقلید از انقلاب کمونیستی فیدل کاسترو در کوبا، ارتش آزادی‌بخش ملی را بنیان‌گذاری کردند. فارک گروهی بود که از ایدئولوژی مارکسیست‌ـ‌لنینست انگیزه می‌گرفت در ۱۹۶۵ شکل گرفت و این دو گروه شبه‌نظامیان کمونیست و گروه‌های دفاعِ خودی روستایی را در کنارهم آوردند.

این دو گروه از اهداف و تاکتیک‌های مشابه حمایت می‌کردند تا از روستاییان فقیر در برابر نخبگان کلمبیایی نمایندگی کنند. آن‌ها هم‌چنین مخالف نفوذ ایالات متحده در این ‌کشور بودند. گروه فارک هم‌چنان بزرگ‌ترین و مجهزترین گروه شورشی در کلمبیا باقی مانده و عملیات‌هایی را از طریق تولید کوکائین و تجارت موادمخدر راه‌اندازی می‌کند. این‌ گروه به باج‌گیری، آدم‌ربایی و قتل مشهور است.

۱۹۶۸-۱۹۷۲

گروه بادر ماینهوف/فراکسیون ارتش سرخ

گروه بادر ماینهوف، شاخۀ جوانان طبقۀ متوسط انقلابی‌های مارکسیست‌ـ‌لنینست در آلمان غربی به انقلاب علیه آنچه آن‌ها به‌عنوان دولت فاشیست می‌دیدند، مصمم بود. این ‌گروه به رهبری آندرس بادر و اولریکه ماینهوف که هم‌چنین به ‌حیث فراکسیون ارتش سرخ نیز شناخته می‌شود، در مبارزات بین‌المللی آتش‌زنی، دزدی، هواپیماربایی، آدم‌ربایی و بمب‌گذاری دخالت داشت که در مجموع زندگی ۳۶ نفر را گرفت‌.

در ۱۹۶۸، آندرس بادر و شماری از همکارانش دو مغازه را در فرانکفورت در اعتراض به جنگ ویتنام آتش زدند. دو روز بعد از آتش‌سوزی، آن‌ها بازداشت و زندانی شدند و از طریق راه‌گریز قضایی در ۱۹۶۹ رها شدند.

در ۱۱ می ۱۹۷۲، گروه بادر ماینهوف، خوابگاه‌های ارتش ایالات متحده در فرانکفورت را بمب‌گذاری کرده و یک ‌تن را کشت‌. دو هفته بعد در ۲۴ می، این گروه بمب‌هایی را در مقابل باشگاه افسری در پایگاه ارتش ایالات متحده منفجر کرد‌ که در نتیجه سه ‌تن کشته و ۵ نفر دیگر زخمی شدند. بادر ماینهوف و تعداد انگشت‌شمار دیگر به‌زودی بازداشت و به زندان ابد محکوم شدند. اعضای اصلی این ‌گروه، اولریکه ماینهوف در ۱۹۷۶ و آندرس بادر در ۱۹۷۷ در حالی اقدام به خودکشی کردند که در زندان بودند.

۱۹۶۹-۱۹۷۰

جبهۀ مردمی برای آزادی فلسطین وحشت را در آسمان‌ها به‌‌راه انداخت

جبهۀ مردمی برای آزادی فلسطین (PFLP)، گروه ملی‌گرای فلسطینی که از ایدئولوژی مارکسیست انگیزه می‌گرفت، تاکتیک هواپیماربایی را ترجیح داد. این گروه در سال‌های اول فعالیتش در همبستگی با سازمان آزادی‌بخش فلسطین علیه اسراییل و اطمینان از رهایی فلسطینی‌های بازداشت‌شده از سوی حکومت‌های خارجی کار می‌کرد.

در جولای ۱۹۶۸ این گروه با این باور ‌که اسحاق رابین، سفیر اسراییل در ایالات متحده مسافر یک هواپیما‌ست، اولین هواپیماربایی‌اش را با ربودن هواپیمای اِل‌آل پرواز رم به تل‌آویو شروع کرد.

هرچند اسحاق رابین در آن پرواز نبود، اما این ‌گروه مسافران و خدمۀ پرواز را برای نزدیک به ۴۰ روز در الجزایر ربودند تا این‌که اسراییل رهایی زندانیان فلسطینی را پذیرفت. شماری از کارشناسان این هواپیماربایی را پیشرَو تروریسم مدرن بین‌المللی مطرح می‌کنند.

در سپتامبر ۱۹۷۰، سه‌ مورد هواپیماربایی هماهنگ از سوی جبهۀ مردمی برای آزادی فلسطین، شروع جنگ داخلی خونین کوتاهی را علامت زد که به‌عنوان سپتامبر سیاه مشهور است. این جنگ میان ارتش اردن و چریک‌های فلسطین رخ داد. ملک حسین، پادشاه اردن با هراس از توسعۀ انقلاب فلسطینی در قلمرو خود در پی این هواپیماربایی‌ها، ارتش خود را برای جنگ با شبه‌نظامیان و نیروهای سوریه هدایت کرد که به کمک آن‌ها آمده بودند. ملک حسین و ارتشش، واحدهای ارتش سوریه را به‌شدت آسیب زدند و در نتیجه جبهۀ مردمی برای آزادی فلسطین و سازمان آزادی‌بخش فلسطینیان از اردن اخراج و وارد لبنان شد.

۱۹۷۰

پولیس بین‌الملل قانون مبارزه با تروریسم را تصویب کرد

انترپول، پیشتازترین نهاد هماهنگ‌کنندۀ اجرای قانون در شروع ۱۹۷۰ با قطع‌نامه‌ای به هدف مبارزه با اقدامات مجرمانه علیه هواپیمای‌ غیرنظامی، مبارزه با تروریسم را آغاز کرد. انترپول در کل دهۀ ۱۹۷۰، نقش خود را گسترش داد و با گروگان‌گیری‌ها و گروه‌های سازمان‌یافتۀ تروریستی مبارزه کرد. در ۱۹۸۵، این نهاد ادارۀ فرعی را برای امنیت عمومی و تروریسم ایجاد کرد و در ۱۹۹۸، اعلامیۀ ضد تروریسم را تصویب.

انترپول پس از حملات ۱۱ سپتامبر چندین قطعنامۀ ضدتروریستی را تصویب کرد که ‌به تسهیل در واکنش ‌و جلوگیری از اقدامات تروریستی کمک می‌کند.

۱۹۷۰

بریگاد سرخ و «سال‌های سربی» ایتالیا

‌از دهۀ ۱۹۶۰ تا دهۀ ۱۹۸۰، ایتالیا از تحولات اجتماعی و سیاسی در رنج بود که با افزایش خشونت مسلحانۀ داخلی برجسته می‌شد. ‌سال‌های سربی هم‌چنانی ‌که مشهور می‌شد با بمب‌گذاری‌ها، آدم‌ربایی‌ها و قتل‌ها از سوی گروه‌های شبه‌نظامی راست و چپ‌گرا مشخص می‌شدند. بریگادهای سرخ در میان این ‌گروه‌ها، یک گروه جدایی‌طلب چپ‌گرا از سوی بناتور کورسیو و مارگریتا کاگول رهبری می‌شد.

۱۹۷۰-۱۹۷۱

پیمان‌های بین‌المللی رسیدگی به هواپیماربایی

در پاسخ به افزایش رویدادهای هواپیماربایی، سازمان ملل، کنوانسیون جلوگیری از تصرف غیرقانونی هواپیما را در ۱۹۷۰ ایجاد کرد. این کنوانسیون دولت‌های پیوسته به آن را ملزم می‌کرد تا چنین اقداماتی را غیرقانونی اعلام کرده و عاملان آن را مجازات کنند و هم‌چنین در تلاش‌های بین‌المللی برای پیگرد ربایندگان همکاری کنند. این کنوانسیون در سال ۱۹۷۱ با پیمان جلوگیری از تصرف غیرقانونی علیه امنیت هواپیمایی کشوری یا پیمان مونترال دنبال شد که جرایم خرابکارانه و دیگر اقدامات علیه هواپیماها را می‌افزود، در حالی ‌که در معاهدات قبلی شامل نبود. در کنار کنوانسیون ۱۹۶۳ توکیو، این معاهدات اولین بخش از ۱۶ پیمان بین‌المللی کنونی علیه اقدامات تروریستی بودند که همگی زیر نظارت سازمان ملل متحد به تصویب رسیدند و همۀ کشورهای عضو سازمان برای پیوستن به آن‌ها آزادند.

سپتامبر ۱۹۷۰

اولین رسیدگی شورای امنیت سازمان ملل به تروریسم

با اشاره به نگرانی بر سر به‌‌خطرافتادن غیرنظامیان در پی موجی از هواپیماربایی‌ها، شورای امنیت سازمان ملل برای اولین‌بار به مسألۀ تروریسم رسیدگی کرد. قطعنامۀ ۲۸۶ شورای امنیت از کشورهای عضو می‌خواست تا «همۀ گام‌های قانونی ممکن را برای جلوگیری از هواپیماربایی‌های بیشتر یا دیگر دخالت‌ها در سفر هوایی غیرنظامی بین‌المللی» بردارند. این نهاد هم‌چنین خواستار رهایی همۀ مسافران و خدمه‌هایی شد که در نتیجۀ هواپیماربایی در بازداشت به‌سر می‌بردند. این قطعنامه در ۹ سپتامبر ۱۹۷۰ بدون وتو تصویب شد.

۱۹۷۱

تصویب اولین پیمان منطقه‌ای مبارزه با ترور از سوی سازمان‌ کشورهای امریکایی

A worker prepares the flags of the Organization of American States (OAS) outside a press conference on May 30, 2008 in Medellin, Colombia. (Raul Arboleda,AFP,Getty Images)

اجلاس عمومی سازمان کشورهای امریکایی در سال ۱۹۷۱، «کنوانسیون جلوگیری و مجازات اقدامات تروریستی که شکلی از جرایم علیه افراد و اخاذی‌های مرتبط و دارای اهمیت بین‌المللی است» را تصویب کرد. این معاهده با ۱۳ رأی مثبت، یک ‌رأی مخالف و دو رأی غایب با ۱۳ ماده، تروریسم را به حیث اقدام مجرمانه تعریف کرد. این معاهده تأکید داشت که مسئولیت هر‌دولت نه‌تنها جلوگیری از تروریسم است، بلکه افراد و سازمان‌هایی را مورد پیگرد قرار دهند که برای چنین کاری مجرم شناخته می‌شوند. این معاهده از اولین پیمان‌ مبارزه با ترور از سوی یک ‌سازمان منطقه‌ای نمایندگی می‌کند.

۱۹۷۲

«یک‌شنبۀ خونین» ایرلند شمالی

راهپیمایی حقوق مدنی در شهر دیری در ایرلند شمالی به روز یک‌شنبه ۳۰ جنوری ۱۹۷۲ هنگامی با خشونت پایان یافت که چتربازان بریتانیایی بر جمعیت غیرنظامی آتش گشوده و ۱۴ تن را کشتند. تحقیقات حکومت بریتانیا دریافت که راهپیمایان مسلح، مسئول تحریک خشونت بودند. دومین گزارش تحقیقاتی که در ۲۰۱۰ منتشر شد و به نام «تحقیقات ساویلی» شناخته می‌شود، روشن کرد که قربانیان هیچ عمل خطایی انجام نداده بودند.

در واکنش به این رویداد، بیش از ۳۰ هزار معترض در مقابل سفارت بریتانیا در دوبلین راهپیمایی کردند و در نهایت آن را آتش زدند. در ۲۲ فبروری ۱۹۷۲، شاخۀ شبه‌نظامی گروه اصلی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند خوابگاه‌های واحد چترباز درگیر را بمب‌گذاری کرده و ۷ غیرنظامی را کشتند. اقدامات تلافی‌جویانه ادامه یافت و در اپریل ۱۹۷۲، شاخۀ شبه‌نظامی گروه اصلی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند ۲۴ بمب‌گذاری را در چندین شهر و شهرک در ایرلند شمالی منفجر کرد.

منبع: شورای روابط خارجی





هنوز دیدگاهی داده نشده.

دیدگاه‌تان را بنویسید: