سال چهارم / شماره : 735 / یکشنبه / ۱م دلو ۱۳۹۶
Vol No 04, Issue 735, Sunday, 21 January , 2018

تقلا‌ی تکرار تجربۀ ناکام

نویسنده : حیات‌الله امانت - کد خبر : 45255

۲۹ ثور , ۱۳۹۵

Hayat Amanat (2)


انبوه‌ دردسر خودساختۀ‎ حکومت وحدت ملی، شاید تراژدی ۳۰ حمل را برای سران حکومت عادی ساخته باشد؛ حادثه‌ای که یکی از امن‎ترین و مهم‎ترین پایگاه امنیتی حکومت در قلب کابل، در آن هدف قرار گرفت و بیش از ۵۰۰ نفر ‌کشته و زخمی شدند. اما این حادثه، یکی از جنایت‎های مستمر طالبان در تاریخ پیدایش این گروه بود. گروهی که حالا حکومت افغانستان به‌رغم شعارهای سرکوب‌گرایانه و کارگرفتن از گزینه نظامی علیه آنان، دوباره بساط نشستن با آنان را پهن کرده است. ‌چنان‌چه محمدنفیس ذکریا، از سخنگویان وزارت خارجه پاکستان گفته، قرار است امروز اعضای گروه چهارجانبه تعیین نقشۀ راه صلح در اسلام‌آباد تشکیل جلسه دهند و روی صلح افغانستان با گروه طالبان‌ رأی‌زنی کنند.

ایالات متحده امریکا، چین، پاکستان و افغانستان در چهارچوب گروه چهارجانبه صلح، قبل بر این نیز چهار بار باهم نشستند و در آخرین نشست در ماه فبروری در پاکستان اعلام کردند که در ماه مارچ سال جاری میلادی، طالبان و حکومت افغانستان رو‌در‌رو خواهند نشست و گفت‌وگوهای رسمی صلح آغاز خواهند شد. اما حالا که بیش از دو ماه از این موعد می‌گذرد، نه‌تنها ‌این وعده تحقق نیافته، که طالبان حملات‌شان را ‌افزایش داده‌اند.

حکومت که ادعای عاقبت‌نگری دارد و بار سنگین نام دموکراسی را بر شانه‌اش حمل می‌کند، تاهنوز حتا به‌مثابه یک واکنش‌، علیه عامل اصلی نا‌امنی در افغانستان و موتور محرک طالبان، دست به کار نشده است. برعکس با رهایی علی‌حیدر گیلانی، پسر نخست‌وزیر پیشین پاکستان از چنگ القاعده، ابژه عیاری و متانتش نسبت به پاکستان را برجسته می‌سازد. حالان‌که شهروندان افغانستانی ماه‌ها در چنگ جنگجویان اسیر می‌مانند و حکومت خم به ابرو نمی‌آورد.

هرچند ‌طالبان حسن نیت‌شان را برای حضور در گفت‌وگوی مستقیم، چند روز بعد از فراخوان پاکستان، با پیش‌شرط خروج تمامی نیروهای خارجی از افغانستان‌ نشان دادند، اما با آن‌هم حکومت افغانستان آن را نادیده گرفت و چشم‌انتظار معجزه پاکستان نشست. حالا اما، حکومت افغانستان دوباره حرمانانه به مسیری می‌رود که برآیند آن مبرهن و بدیهی است؛ نتیجۀ نشست پنجم گروه چهارجانبه صلح جز فرصت‌دادن به طالبان و حامیان آنان برای تجدید قوای جنگی‌شان در افغانستان نیست. به قول معروف «پاکستان در زمستان گفت‌وگوهای صلح را به‌راه می‌اندازد و در تابستان جنگ را». حکم درستی ادعای این مقوله را پاکستان بارها ثابت کرده است؛ اگر‌ چنان نیست، چرا این کشور به تعهداتی که در نشست چهارم گروه چهارجانبه در اسلام‌آباد مبنی بر به‌کارگیری گزینه نظامی علیه طالبانی که به مذاکرات حاضر نمی‌شوند، عمل نمی‌کند؟ چرا برای طالبان در خاکش پناهگاه می‌سازد و برای جنگجویان این گروه امکانات صحی فراهم می‌کند؟

گذشته از عدم صداقت پاکستان در روند صلح افغانستان، باید در جدیت و پشت‌کار حکومت افغانستان ‌نیز شک کرد. سران حکومت ‌آنچنان در توزیع قدرت و اختلافات درونی‌شان مصروف‌اند که امور مملکت به پناه حق سپرده شده‌ و معجزه‌وار اداره می‌شود. اما غنی و عبدالله، توجیه کشمکش‌شان را با پرداختن به مسایل حاشیوی و روزمره به خورد مردم می‌دهند.

 نتیجۀ نشست پنجم گروه چهارجانبه صلح جز فرصت‌دادن به طالبان و حامیان آنان برای تجدید قوای جنگی‌شان در افغانستان نیست. به قول معروف «پاکستان در زمستان گفت‌وگوهای صلح را به‌راه می‌اندازد و در تابستان جنگ را». حکم درستی ادعای این مقوله را پاکستان بارها ثابت کرده است؛ اگر‌ چنان نیست، چرا این کشور به تعهداتی که در نشست چهارم گروه چهارجانبه در اسلام‌آباد مبنی بر به‌کارگیری گزینه نظامی علیه طالبانی که به مذاکرات حاضر نمی‌شوند، عمل نمی‌کند؟ چرا برای طالبان در خاکش پناهگاه می‌سازد و برای جنگجویان این گروه امکانات صحی فراهم می‌کند؟

حکومت که ادعای عاقبت‌نگری دارد و بار سنگین نام دموکراسی را بر شانه‌اش حمل می‌کند، تاهنوز حتا به‌مثابه یک واکنش‌، علیه عامل اصلی نا‌امنی در افغانستان و موتور محرک طالبان، دست به کار نشده است. برعکس با رهایی علی‌حیدر گیلانی، پسر نخست‌وزیر پیشین پاکستان از چنگ القاعده، ابژه عیاری و متانتش نسبت به پاکستان را برجسته می‌سازد. حالان‌که شهروندان افغانستانی ماه‌ها در چنگ جنگجویان اسیر می‌مانند و حکومت خم به ابرو نمی‌آورد.

در سوی دیگر اما‌ زمانی که هزاران تن از شهروندان برای دادخواهی به جاده‌ها می‌ریزند و با مدنی‌ترین شکل ممکن خواست‌های برحق‌شان را مطالبه می‎کنند، حکومت با سد‌کردن راه‎ها و به‌کرایه‌گرفتن کانتینرها فرهنگ حکومت‌داری مردمی را به گند می‌کشد و شکاف عمیقی میان خود و مردم ایجاد می‎کند؛ شکافی که اگر بیش از این فراخ شود، تکرارگر تجربه تلخ تاریخ خواهد بود.

این‌همه اما به وضاحت می‌رساند که حکومت هم در آوردن صلح در کشور ناکام است و هم در صیانت از رأی مردم. حکومت اگر در مواجهه با کشورهای حامی تروریسم چنان‌که با شهروندان خیره‌سری دارد، داشته باشد، مردم نیز پشت‌سر حکومت خواهند ایستاد.





هنوز دیدگاهی داده نشده.

دیدگاه‌تان را بنویسید: