سال چهارم / شماره : 735 / چهارشنبه / ۵م سرطان ۱۳۹۸
Vol No 04, Issue 735, Wednesday, 26 June , 2019

عجب آشفته‌بازاریست این‌جا!

نویسنده : رحمت احمدی - کد خبر : 45159

۲۸ ثور , ۱۳۹۵

Rahmat Ahmadi (2)@


واشنگتن اعلام کرده است که از جریان گفت‌و‌گوهای دولت افغانستان با حز‌ب اسلامی حمایت می‌کند. یکی از مقام‌های وزار‌ت خارجه امریکا به صدای امریکا گفته است که آنان در روند آشتی میان افغان‌ها هیچ پیش‌شرطی ندارند. این مقام امریکایی هم‌چنان تأکید کرده است که آنان از تمام گروه‌ها به شمول حزب اسلامی می‌خواهند که در‌ این‌گونه گفت‌و‌گوها سهم داشته باشند.

‌گفت‌و‌گو میان حزب اسلامی و حکومت وحدت ملی ماه‌ها پیش آغاز شده بود. در همان آغاز نمایندگان حزب اسلامی با خوش‌بینی زیادی از این روند استقبال کردند‌، به‌طوری که در نخستین روزهای این گفت‌وگو توافق‌نامه‌هایی میان دولت و حزب اسلامی تدوین شدند. ‌باری هم نمایندگان دولت و ‌نمایندگانی که از سوی حزب اسلامی گماشته شده بودند، از توافق روی بیشتر ماده‌های توافق‌نامه سخن گفتند. آنان گفته بودند که فقط روی چند ماده جنجال وجود دارد و روی مابقی ماده‌ها توافق صورت گرفته است. ‌یکی از خواست‌هایی را که نمایندگان حزب اسلامی همواره روی آن تأکید می‌کردند، این بود که باید نام گلبدین حکمتیار از لیست سیاه حذف شود و ‌هوا‌داران این حزب از زندان‌ها رها شوند. در تازه‌ترین مورد اسوشیتدپرس در همین مورد به نقل از یک ‌عضو شورای‌ عالی صلح گفته است که این شو‌را‌ ‌روی باز‌آمدن هواداران این حزب از پاکستان و رهایی ‌حدود دو‌هزار زندانی از بند دولت افغانستان نیز توافق کرده‌ است. از سوی دیگر برای حزب اسلامی تنها توافق با دولت کافی نبود، آنان بارها حمایت امریکا را از روند گفت‌و‌گوها نیز خواسته بودند. در حال حاضر آنچه روشن است، حمایت امریکا از این روند است؛ البته با تأکید بر ‌پذیرش قانون اساسی از سوی این حزب. به هر‌روی، مسأله این است که گلبدین در حال پیش‌روی است؛ او شاید تا چند روز دیگر خود را آفتابی کند.

در حالی که در واقعیت امر این حزب در زمانه حاضر چندان‌ دستی در ناامن‌کردن افغانستان نداشته است. گفته می‌شود که حکمتیار با تمام دار‌و‌دسته‌اش به‌صورت منفعل و منزوی در پاکستان زندگی می‌کنند. هم‌چنان ‌خبرها حاکی است که این طالبان و شبکه حقانی‌اند که بیشترین نقش در ناامن‌کردن کشور دارند. از این جهت رفتار‌ حکومت این شبهه را به وجود می‌آورد که روی چه حساب‌و‌کتابی به این حزب بها داده می‌شود. اگر قرار باشد که دولت روی گروهی که چندان نقشی در ناامن‌کردن کشور ندارد این‌همه حساب باز کند، با طالبان و دیگر گروه‌های تروریستی چه خواهد کرد؟

از سوی دیگر، یکی از مسأله‌های دیگر‌ که در نزد افکار عامه وجود دارد، این است که شورای‌ عالی صلح و در مجموع حکومت بدون در‌نظر‌داشت کارنامه حکمتیار با او وارد گفت‌و‌گو شده است. این نکته نیز نباید فراموش شود که مردم افغانستان کارنامه او را هنوز از یاد نبرده‌اند. هر‌گاه معیار سنجش ما ارزش‌های حقوق بشری باشد، بررسی کارنامه او از این مبنا چندان خوب نیست. او سالیان‌ درازی را در کار جنگ و خون‌ریزی از مردم افغانستان بوده است. او ‌در چندین مورد، کابل را راکت‌باران کرده است. روشن است که در این میان بی‌گناهان‌ زیادی جان‌های‌شان را از دست داده‌اند. در آخرین مورد همه به یاد دارند که او از داعش اعلام حمایت کرد. تا قبل از این‌که او با دولت وارد گفت‌و‌گو شود، از جمله تروریستان خطرناک به حساب می‌آمد.

با در‌نظر‌داشت این پیشینه دیده می‌شود که دولت هیچ عنایتی در این خصو‌ص نداشته است. از همین‌رو اعلام کرده است که دولت امتیازات ویژه‌ای را بر ای حزب وی در نظر گرفته است. در همین راستا دولت مکلف است به مردم وضاحت دهد که این امتیازات ویژه چه چیزی‌اند. ابهامات در این خصوص فقط به شایعه‌سازی‌ها دامن می‌زند و هیچ دستاوردی جز این ندارد. از جهت دیگر به حق نیز همین است که دولت در این مورد برای مردم توضیح دهد؛ زیرا مقام‌ها‌ در شورای‌ عالی صلح نمی‌توانند دستاوردهای مردم افغانستان را که با رنج و سختی در جریان سالیان دراز به دست‌ آورده‌اند، معامله کنند.

‌گفت‌و‌گو میان حزب اسلامی و حکومت وحدت ملی ماه‌ها پیش آغاز شده بود. در همان آغاز نمایندگان حزب اسلامی با خوش‌بینی زیادی از این روند استقبال کردند‌، به‌طوری که در نخستین روزهای این گفت‌وگو توافق‌نامه‌هایی میان دولت و حزب اسلامی تدوین شدند. ‌باری هم نمایندگان دولت و ‌نمایندگانی که از سوی حزب اسلامی گماشته شده بودند، از توافق روی بیشتر ماده‌های توافق‌نامه سخن گفتند. آنان گفته بودند که فقط روی چند ماده جنجال وجود دارد و روی مابقی ماده‌ها توافق صورت گرفته است. ‌یکی از خواست‌هایی را که نمایندگان حزب اسلامی همواره روی آن تأکید می‌کردند، این بود که باید نام گلبدین حکمتیار از لیست سیاه حذف شود و ‌هوا‌داران این حزب از زندان‌ها رها شوند. 

‌این نیز روشن نیست که دولت روی چه معیاری به تمنیات این گروه گردن نهاده است. از مقام‌های دولتی باید پرسیده شود که مبنای‌ رفتار آنان را چه چیزی تشکیل می‌دهد. حکومت در چارچوب گفته‌های صلح با حزب اسلامی مذاکره کرده است. در حالی که در واقعیت امر این حزب در زمانه حاضر چندان‌ دستی در ناامن‌کردن افغانستان نداشته است. گفته می‌شود که حکمتیار با تمام دار‌و‌دسته‌اش به‌صورت منفعل و منزوی در پاکستان زندگی می‌کنند. هم‌چنان ‌خبرها حاکی است که این طالبان و شبکه حقانی‌اند که بیشترین نقش در ناامن‌کردن کشور دارند. از این جهت رفتار‌ حکومت این شبهه را به وجود می‌آورد که روی چه حساب‌و‌کتابی به این حزب بها داده می‌شود. اگر قرار باشد که دولت روی گروهی که چندان نقشی در ناامن‌کردن کشور ندارد این‌همه حساب باز کند، با طالبان و دیگر گروه‌های تروریستی چه خواهد کرد؟

در نهایت حکمتیار را از گذشته‌اش جدا‌کردن و با او گفت‌و‌گو‌کردن و برای او امتیازات‌ کلان‌ ‌دادن به نظر درست نمی‌نماید. او مسئول کشته‌ها و ویرانی‌هایی است که انجامش داده است. در نتیجه با چنین شخصی باید تصفیه حساب شود، نه این‌که به او باج داده شود. شورای‌ عالی صلح، در گذشته با بذل و بخشش‌های شاه‌مآبانه‌اش فقط دشمن را تقویت کرده است. از کیسه خلیفه بخشیدن، تنها خواست‌های دشمنان مردم افغانستان را کلان‌تر می‌کند و سبب می‌شود که آنان با پیش‌شرط‌های پیچیده‌تر تن به گفت‌و‌گوی صلح دهند. این امر افق امنیت و بازسازی کشور را مه‌آلودتر می‌کند.





هنوز دیدگاهی داده نشده.

دیدگاه‌تان را بنویسید: