سال چهارم / شماره : 735 / سه شنبه / ۲۴م میزان ۱۳۹۷
Vol No 04, Issue 735, Tuesday, 16 October , 2018

جنبش روشنایی را گرامی بداریم!

نویسنده : عزیز رویش - کد خبر : 44683

۱۸ ثور , ۱۳۹۵

Aziz Royesh aa


نکته‌ها و اشارت‌ها (۳۱)

جنبش روشنایی فرصتی برای یک تأمل است؛ تکانه‌ای با نشانه‌های میمون و فرخنده برای جامعه. این جنبش همه‌ی خواسته‌ها و مطالبات جامعه را برآورده نمی‌کند و همه‌ی کارهای بر زمین مانده را انجام نمی‌دهد؛ اما ضرورتی است که هر مطالبه‌ای دیگر و هر کاری دیگر به آن بستگی دارد. آن سوی روشنایی تاریکی است. در تاریکی نه می‌شود خواستی را مطرح کرد و نه می‌شود کاری را انجام داد.

***

به نظر می‌رسد حکومت وحدت ملی در شیوه‌ی برخورد خود با امور سیاسی دچار بن‌بست شده است. این حکومت بر قاعده‌ی بازی‌های دموکراتیک به میان آمده است. قانون اساسی و رأی مردم و پاسخ‌گویی زمام‌داران در برابر خواسته‌ها و مطالبات مردم اصول رفتاری این حکومت را تعیین می‌کند. اما شیوه‌ی برخورد این حکومت بیشتر از اینکه با ساز و کارهای دموکراتیک هماهنگ باشد، از تفکر و سنت‌های استبدادی و نظام‌های خودکامه الهام می‌گیرد. نگاه و زبان تحقیرآمیز این حکومت به مشروع‌ترین خواسته‌ها و مطالبات مردم با اصول و قواعد نظام دموکراتیک نمی‌سازد. به همین دلیل، حکومت وحدت ملی دچار پارادوکس خطرناکی شده است که ادامه‌ی عمر آن بر این خط، نه تنها شکست و سقوط خودش را تراژیک نشان می‌دهد، بلکه ارزش‌ها، دستاوردهای ملی و موجودیت یک‌پارچه‌ی جامعه‌ی واحد سیاسی افغانستان را نیز به مخاطره انداخته است. برجسته‌شدن شکاف میان حکومت و اقشار مختلف جامعه، نوید خوش‌آیندی نیست. هشداری برای تجزیه و فروپاشی کلیت جامعه است.

***

واکنش در برابر نگاه و زبان تحقیرآمیز حکومت وحدت ملی، روز به روز جدی‌تر می‌شود. در بیستم عقرب حکومت، با توجیه حیثیتی، از اعتناکردن به خواسته‌ها و مطالبات مردم شانه خالی کرد. گویا پذیرش خواسته‌ها و مطالبات مردم به معنای کوتاه‌آمدن حکومت در برابر فشار مردم تلقی شد و عام شدن این الگو به معنای بی‌چارگی حکومت در برابر مردم. حالا به جنبش روشنایی رسیده ایم. حالا حکومت چه کار می‌کند؟ آیا برای دفاع از حیثیت خود قیمتی به مراتب سنگین‌تر نمی‌پردازد؟

 نگاه و زبان تحقیرآمیز این حکومت به مشروع‌ترین خواسته‌ها و مطالبات مردم با اصول و قواعد نظام دموکراتیک نمی‌سازد. به همین دلیل، حکومت وحدت ملی دچار پارادوکس خطرناکی شده است که ادامه‌ی عمر آن بر این خط، نه تنها شکست و سقوط خودش را تراژیک نشان می‌دهد، بلکه ارزش‌ها، دستاوردهای ملی و موجودیت یک‌پارچه‌ی جامعه‌ی واحد سیاسی افغانستان را نیز به مخاطره انداخته است. برجسته‌شدن شکاف میان حکومت و اقشار مختلف جامعه، نوید خوش‌آیندی نیست. هشداری برای تجزیه و فروپاشی کلیت جامعه است.

حیثیت حکومت به قیمت رأی مردم در یک نظام دموکراتیک به دست آمده است. اعتنا به خواسته‌ها و مطالبات مردم حیثیت است نه بی‌حیثیتی. بی‌اعتنایی به خواسته‌ها و مطالبات مردم عمر حکومت وحدت ملی را کوتاه‌تر و مجال نفس‌کشیدنش را تنگ‌تر خواهد کرد. در مقایسه با قیام تبسم، جنبش روشنایی گستره‌ای فراخ‌تر و صدایی رساتر یافته است. اعتنا به خواسته‌ها و مطالبات مردم حکومت وحدت ملی را از مواجهه با فشاری که پیامدهای ملی و بین‌المللی آن برای حکومت وحدت ملی سنگین‌تر خواهد بود، حفاظت خواهد کرد.





هنوز دیدگاهی داده نشده.

دیدگاه‌تان را بنویسید: