سال چهارم / شماره : 735 / جمعه / ۷م ثور ۱۳۹۷
Vol No 04, Issue 735, Friday, 27 April , 2018

وقتی حرمت شهرها شکسته شود

نویسنده : عزیز رویش - کد خبر : 44624

۱۵ ثور , ۱۳۹۵

Aziz-Royesh-631x450


نکته‌ها و اشارت‌ها (۲۹)

شهر، اماکن و مردم حرمتی دارند که تنها توسط خود مردم و زمام‌داران قابل حراست است. وقتی این حرمت بشکند، فاجعه تمام مرزها را در می‌نوردد. این حکایت استثنا ندارد و در هر جا و در هر زمانی قابل تکرار است.

افغانستان، مخصوصاً کابل، با کودتای حزب دموکراتیک خلق، حرمت خود را از دست داد. خشونت از ارگ ریاست جمهوری به خیابان و بازار کشید و طعمه‌های خود را از درون خانه‌ها تا پولیگون‌های مرگ در پل‌چرخی دنبال کرد. این موج از شهر به روستاها رفت و مجاهدین با پیروزی خود آن را از درون کوه‌پایه‌ها دوباره به شهرها باز گرداندند. طالبان نیز با الهام از آموزه‌هایی که در مدارس دینی فرا گرفته بودند، نقطه‌ی اوج آن را رقم زدند.

***

پاپ‌های مسیحی در قرون وسطا این حرمت‌شکنی را در «رُم مقدس» انجام دادند. روز ششم ماه مه ۱۵۲۷، وقتی مهاجمان مسیحی اسپانیایی و آلمانی باروی شهر رُم را شکافتند و به داخل ریختند، «وحشی‌گری و هرزگی آدمیان در قلمرو پطرُس حواری و پایتخت ۱۲۰۰ ساله‌ی مسیحیت گواه گویایی بود که فرمان‌روایان آن شهر مقدس چه اندازه از حرمت آن کاسته اند. قتل و غارت و آتش‌سوزی و تجاوز به زنان حدی نمی‌شناخت» (تاریخ بی‌خردی، ص ۱۷۳-۱۷۴). در گزارشی که «با دست لرزان» نگاشته شده و شرح حال رُم مقدس را بیان می‌کند، آمده است که «سربازان خانه‌ها را یکی پس از دیگری چپاول کردند، هر که را مقاومت نمود به هلاکت رساندند. زنان را در هر سن و سال مورد تجاوز قرار دادند.

افغانستان، مخصوصاً کابل، با کودتای حزب دموکراتیک خلق، حرمت خود را از دست داد. خشونت از ارگ ریاست جمهوری به خیابان و بازار کشید و طعمه‌های خود را از درون خانه‌ها تا پولیگون‌های مرگ در پل‌چرخی دنبال کرد. این موج از شهر به روستاها رفت و مجاهدین با پیروزی خود آن را از درون کوه‌پایه‌ها دوباره به شهرها باز گرداندند. طالبان نیز با الهام از آموزه‌هایی که در مدارس دینی فرا گرفته بودند، نقطه‌ی اوج آن را رقم زدند.

صدای شیون و زاری از هر جا بر می‌خاست؛ رود تیبر از اجساد مردگان آکنده بود، پاپ و کاردینال‌ها و اعضای دیوان واتیکان و مقام‌های غیر مذهبی چنان شتاب‌زده به درون قلعه‌ی سانت آنجلو تپیدند که کاردینالی پشت دروازه‌ی آهنین آن ماند و او را با سبد بالا کشیدند. بر ثروت‌مندان سربها بستند و آن‌ها را برای اخذ پول شکنجه‌های قساوت‌آمیز دادند و هر کس را از عهده‌ی پرداخت برنیامد، کشتند. کشیش‌ها و راهبان و روحانیون با بی‌رحمی بیشتری قربانی شدند؛ راهبه‌ها را به فاحشه‌خانه‌ها کشانیدند یا در خیابان‌ها به سربازان فروختند. کاخ‌ها را تاراج کردند و آتش زدند. گنجینه‌های کلیساها و صومعه‌ها را به یغما بردند. سنگ‌های قیمتیِ اشیای مقدس کلیساها را درآوردند و خود اشیا را زیر پا لگد کردند. مقبره‌ها را در جست‌وجوی غنایم بیشتر گشودند. واتیکان را طویله‌ی اسب‌های خود ساختند. مراکز اسناد و کتاب‌خانه‌ها را سوزاندند. محتویات آن‌ها را پراکندند یا زیر اسب‌ها گستردند.» (همان، ص ۱۷۴)





هنوز دیدگاهی داده نشده.

دیدگاه‌تان را بنویسید: