سال چهارم / شماره : 735 / چهارشنبه / ۲۳م عقرب ۱۳۹۷
Vol No 04, Issue 735, Wednesday, 14 November , 2018

دانشگاه و آموزش مدنی به دانشجویان

نویسنده : رحیم حمیدی - کد خبر : 28844

۲۰ ثور , ۱۳۹۴

rahim@


فرایند تعلیم و تربیه از پیدایش انسان بر زمین آغاز شده است. در جوامع بدوی، تعلیم رسمی به شکل امروزی آن وجود نداشت و بالغین نقش معلمین را بازی می‌کردند و همه‌جا کلاس درس بود. اما ‌انباشتگی دانش، رشد فزاینده جامعه و ‌پیچیدگی آن و در نهایت صنعتی‌شدن جوامع، باعث شد که بالغین نتوانند به‌عنوان معلمان از عهده تعلیم دیگران بر‌آیند. به همین خاطر، آموزش رسمی شکل گرفت. مدارسی تشکیل شدند که  دانش و فرهنگ از طریق آن به افراد انتقال می‌یافت. به هر‌میزان که جوامع پیچیده شده و رشد یافت، نهاد‌های آموزشی نیز تخصصی شدند. ارتباط منطقی میان نیاز‌های جامعه و نهاد‌های تحصیلات عالی به وجود آمد. نهاد‌های آموزشی نقش سازگاری و انطباق با محیط را بر عهده گرفتند.

با صنعتی‌شدن جوامع که نقش‌ها تخصصی و کسب موقعیت اجتماعی اکتسابی شد، تعلیم و تربیه متناسب با آن رشد یافت و نظام‌های آموزشی شکل گرفت. امروزه، مدارس و دانشگاه‌ها با آموزش مهارت‌ها به افراد جوان و با‌استعداد، آن‌ها را در یافتن جایگاه ارزشمندی در جامعه کمک می‌کند. به همین دلیل، نهاد‌ها و سازمان‌های آموزشی تخصصی شکل گرفتند تا ‌بتوانند برنامه‌های آموزشی برای کمک به افراد ارائه کنند. بنابراین، یکی از مهم‌ترین و جدی‌ترین نقش‌های نهاد‌های تحصیلات عالی، انطباق و سازواری انسان‌ها با محیط و دنیای‌ بیرون و آماده‌کردن انسان‌ها به مهارت و تخصص مطابق به نیاز جامعه است. بررسی سیر دگرگونی‌ها و تحولاتی که در عرصه‌های مختلف به وجود آمده است، بدون در‌نظر‌گرفتن نقش نهاد‌های تحصیلات عالی ممکن نیست. نقش تحصیلات عالی اما‌ تنها به پرورش افراد متخصص در رشته‌های فنی و حرفه‏ای خلاصه نمی‌شود؛ بلکه آموزش مدنی از نقش‌ها و کارکرد‌های جدایی‌ناپذیر دانشگاه‌ها و نظام‌های آموزشی است. حمایت‌ها، ایستادگی و مقاومت دانشجویان در تقابل با رفتار‌ها و کنش‌ها و عملکرد‌های نخبگان سیاسی و نهاد‌ها، خود بیانگر آن است که دانشگاه در کنار آموزش مهارت‌ها به دانشجویان، به آن‌ها آموزش مدنی نیز می‌دهند.‏ بررسی جنبش‌های دانشجویی تنها در ارتباط با نقش مدنی دانشگاه‌ها قابل فهم است. در افغانستان اما‌ دانشگاه‌ها اگر‌چه تا هنوز قادر به انجام هیچ‌یک از کارکرد‌ها و نقش‌های خود به صورت اساسی نبوده است، اما رفتار‌های دسته‌جمعی دانشجویان در برابر رفتار‌های نخبگان سیاسی و عملکرد‌های نهاد‌های حکومتی، نشان می‌دهد که دانشگاه‌ها به دانشجویان تا اندازه‌ای آموزش مدنی داده‏اند. ادعای شکل‌گیری جنبش دانشجویی در افغانستان سخت و دشوار است؛ با این‌حال، رفتار‌ها و اقدام‌های دسته‌جمعی دانشجویان می‌رساند که دانشگاه‌ها تا اندازه‏ای منجر به بالا‌رفتن سطح آگاهی مدنی دانشجویان شده‌اند.





هنوز دیدگاهی داده نشده.

دیدگاه‌تان را بنویسید: