سال چهارم / شماره : 735 / جمعه / ۳۰م حمل ۱۳۹۸
Vol No 04, Issue 735, Friday, 19 April , 2019

ماریون کوتیار: شوالیۀ فرانسوی در سینمای آمریکا

نویسنده : محمد خیابانی - کد خبر : 14519

۱۷ سنبله , ۱۳۹۳

محمد خیابانی


پرتره

ماریون کوتیار بازیگر، خواننده، ترانه‌سرا، فعال محیط زیست و سخنگوی سازمان صلح سبز در ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۵ در خانواده‌ای هنرمند در پاریس به دنیا آمد و در اورلئان در منطقۀ لوآرۀ فرانسه رشد کرد. پدرش ژان کلود کوتیار سابقۀ بازیگری، معلمی و بازیگری پانتومیم را دارد و برای کارگردانی تئا‌تر در سال ۲۰۰۶ برندۀ جایزۀ مولیر شده است. مادرش نیسیما تلو هم بازیگر و معلم درام است. ماریون دو برادر دو قلوی کوچک‌تر از خود هم دارد که یکی از آن‌ها به نام گیوم فیلمنامه‌نویس و کارگردان است. ماریون بازیگری را از کودکی با حضور در نمایش‌های پدرش آغاز کرد و مسیر پیشرفت در این راه را تا تبدیل‌شدن به یک بازیگر درجه‌یک جهانی به‌سرعت طی کرد. یکی از مهم‌ترین نقش‌آفرینی‌های او بازی در نقش خوانندۀ معروف فرانسوی ادیت پیاف در فیلم «زندگی همچون گل رز» (LA VIE EN ROSE) در سال ۲۰۰۷ است که برای آن جوایز اسکار، گلدن‌گلوب، سزار و بفتا را به دست آورد. کوتیار با این جایزۀ اسکار به نخستین بازیگری تبدیل شد که برای بازی در یک فیلم فرانسوی زبان اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را دریافت کرده است.

کوتیار پس از نقش‌های کوتاهی که در کودکی و نوجوانی در تئاتر‌ها و برخی سریال‌ها بازی کرد فعالیت جدی بازیگری‌اش در سینما را در اواسط دهۀ ۹۰ با بازی در فیلم کلو (CHLOE) محصول سال ۱۹۹۶ در ۲۱ سالگی آغاز کرد. وی تا سال ۲۰۰۲ در فیلم‌های فرانسوی زبان بازی کرد و پس از آن وارد دوران هالیوودی بازیگری‌اش شد که او را به ستاره‌ای جهانی تبدیل کرد. کوتیار در دوران اول در فیلم‌هایی چون کمدی «زیبای سبز» (LA BELLE VERTE) محصول ۱۹۹۶، کمدی حادثه‌ای «تاکسی» (TAXI) محصول ۱۹۹۸ و قسمت‌های دوم و سوم آن در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۳، فیلم علمی‌ـ‌تخیلی «فوریا» (FURIA) و درام جنگی سویسی «نبرد در بلندی‌ها» (WAR IN THE HIGHLANDS) محصول ۱۹۹۹ و «چیزهای قشنگ» (PRETTY THINGS) محصول ۲۰۰۱ بازی کرد که آخری نامزدی جایزۀ سزار را برایش به ارمغان آورد.

در سال ۲۰۰۳ کوتیار دوران هالیوودی بازیگری‌اش را با حضور در فیلمی ماندگار و برجسته یعنی «ماهی بزرگ» (BIG FISH) اثر تیم برتون آغاز کرد. وی در‌‌ همان سال در فیلم کمدی رمانتیک «اگر جرأت داری عاشقم باش» (LOVE ME IF YOU DARE) بازی کرد. سال ۲۰۰۴ سال پرباری برای ماریون کوتیار بود و او در دو فیلم موفق بازی کرد: تریلر معمایی «معصومیت» (INNOCENCE) و «یک نامزدیِ بسیار طولانی» (A VERY LONG ENGAGEMENT) اثر ژان پیر ژونه که برای آن جایزۀ سزار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کرد. موفقیت این دو فیلم باعث شد پیشنهادهای بازی او افزایش پیدا کند و او در سال ۲۰۰۵ در ۶ فیلم بازی کرد که مهم‌ترین آن‌ها درام مذهبی «مریم» (MARY) اثر اِیبِل فِرارا بود و در آن با فارست ویتاکر و ژولیت بینوش همبازی شد.

کوتیار در سال ۲۰۰۶ نیز در ۴ فیلم بازی کرد که معروف‌ترین‌شان «یک سال خوب» (A GOOD YEAR) ساختۀ ریدلی اسکات بود. همۀ این‌ها مقدماتی بر آغاز شهرت و اعتبار وسیعی بودند که وی با بازی در نقش خوانندۀ محبوب فرانسوی ادیت پیاف به دست آورد. فیلم «زندگی همچون گل رز» به کارگردانی اولیویه داهان محصول سال ۲۰۰۷ فرصت بازی در نقش این خوانندۀ معروف و جاودانۀ فرانسوی را که هر بازیگر فرانسوی زبانی آرزویش را داشت به کوتیار داد و او هم به بهترین شکل ممکن این نقش را ایفا کرد. همین بازی عالی سبب شد برای نخستین‌بار اعضای آکادمی اسکار، جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به بازیگر یک فیلم فرانسوی زبان اهدا کنند. رئیس‌جمهور وقت فرانسه نیکلا سارکوزی در پیام تبریکش از این افتخارآفرینی وی تقدیر کرد. کوتیار جوایز فراوان دیگری از جمله گلدن‌گلوب، بفتا و سزار را نیز برای این فیلم دریافت کرد. این فیلم برای نخستین‌بار در جشنوارۀ فیلم برلین به نمایش درآمد و پس از پایان نمایشش، حضار ‌‌مدت ۱۵ دقیقه ایستاده فیلم را تشویق کردند. منتقدان نیز بازی کوتیار در نقش این خوانندۀ فرانسوی را با این توصیف که «گویی ادیت پیاف دوباره زنده شده تا آخرین آوازش را اجرا کند» ستودند.

سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ دوران شهرت گسترده در سطح جهانی به واسطۀ حضور در سینمای جریان اصلی و پرمخاطب بود. او در سال ۲۰۰۹ در فیلم «دشمنان مردم» (PUBLIC ENEMIES) ساختۀ مایکلمان بازی کرد که جانی دپ و کریستین بِیل هم در آن حضور داشتند. او در‌‌ همان سال در فیلم موزیکال «نه» (NINE) ساختۀ راب مارشال که فیلم پربازیگری بود با دنیل دی-لوئیس، پنه لوپه کروز، جودی دنچ، نیکول کیدمن، سوفیا لورن و کِیت هادسن همبازی شد. بازی در این فیلم کوتیار را نامزد جایزۀ گلدن‌گلوب بهترین بازیگر زن فیلم‌های کمدی/موزیکال کرد. مجلۀ تایم نیز بازی او را در فهرست بهترین نقش‌آفرینی‌های بازیگران زن در سال ۲۰۰۹ در مکان پنجم قرار داد. در ۱۵ مارس ۲۰۱۰ دولت فرانسه نشان شوالیه در هنر را به پاس مشارکت در غنی‌تر ساختن فرهنگ فرانسه به کوتیار اهدا کرد.

او در همین سال در «تلقین» (INCEPTION) فیلم پر‌سر‌و‌صدا و مطرح کریستوفر نولان در کنار لئوناردو دی کاپریو و جوزف گوردون-لویت بازی کرد. در سال ۲۰۱۱ ماریون کوتیار همکاری با کارگردان بزرگ سینمای آمریکا وودی آلن را در فیلم «نیمه‌شب در پاریس» (MIDNIGHT IN PARIS) و همکاری با استیون سودربرگ را در فیلم «بیماریِ مُسری» (CONTAGION) تجربه کرد. در همین سال نشریۀ فیگارو او را به عنوان گران‌ترین بازیگر فرانسوی سال ۲۰۱۰ معرفی کرد. کوتیار در سال ۲۰۱۲ نیز در دو فیلم مطرح بازی کرد: سومین قسمت فیلم‌های بتمن کریستوفر نولان به نام «شوالیۀ تاریکی بر‌می‌خیزد» (THE DARK KNIGHT RISES) و «زنگار و استخوان» (RUST AND BONE) ساختۀ ژاک اودیار که برای آن جوایز فراوان دریافت کرد و برای پنجمین‌بار نامزد جایزۀ سزار، برای چهارمین‌بار نامزد جایزۀ انجمن بازیگران سینمای آمریکا و برای سومین‌بار نامزد گلدن‌گلوب شد. فیلم در جشنوارۀ کن نیز مورد تحسین منتقدان و سینماگران قرار گرفت و نیکول کیدمن هم در متنی که در نشریۀ ورایتی منتشر شد بازی او را ستایش کرد. «پناهنده» (THE IMMIGRANT) و «پیوندهای خونی» (BLOOD TIES) در سال ۲۰۱۳ و «دو روز، یک شب» (TWO DAYS، ONE NIGHT) و «مکبث» (MACBETH) در سال ۲۰۱۴ فیلم‌های بعدی ماریون کوتیار‌ند که بازی او در آن‌ها مورد تعریف و تمجید فراوان قرار گرفته است.

منابع: ۱- ویکی‌پدیای انگلیسی ۲- سایت IMDB





هنوز دیدگاهی داده نشده.

دیدگاه‌تان را بنویسید: